Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Τα μπλουζ του αποχωρισμού

Τελευταία στιγμή έχω αμφιβολίες. Αλλά το κάνω.

Φεύγω. Σας αφήνω. Ο κύκλος των τριών αυτών πανέμορφων χρόνων στον blogοχώρο, έκλεισε. Άργησα να το καταλάβω, και αλήθεια, πόνεσε η συνειδητοποίηση.

Γράφω εδώ από τον Αύγουστο του 2011. Πέρασα από πολλές φάσεις, συνέβησαν πολλά, διάβασα άλλα τόσα, μέχρι να φτάσω στο στυλ γραφής που έχω σήμερα (και συνεχίζω να αναπτύσσω, προφανώς). Ο παρών χώρος, εκπλήρωνε τις απαιτήσεις της ματαιοδοξίας μου, ξεγελούσε τα όνειρά μου, μα πάνω απ' όλα, με βοηθούσε να ξεσπάω, να παραδίνομαι στην κρυφή πλευρά του εαυτού μου (η οποία πλέον δεν είναι και τόσο κρυφή, η αλήθεια είναι). Έγραψα για διλήμματα, ευτυχίες, λύπες, όμορφες στιγμές, έρωτες, μπερδέματα. Έπαιξα παιχνίδια, πήρα-έδωσα βραβεία, διάβασα υπέροχα κείμενα, διάβασα αστεία κείμενα, γνώρισα ανθρώπους με υπέροχη ψυχή, ανθρώπους της διπλανής πόρτας...
Το ξεκίνημα του μπλογκ, αναμφίβολα το χρωστάω σ' ένα βιβλίο που διάβαζα το καλοκαίρι του '11, όπου μια κοπέλα λειτουργούσε ένα ιστολόγιο καλή ώρα, και έγραφε όσα της συνέβαιναν. Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα, και έτσι ξεκίνησα. Φυσικά, η αγάπη μου για τη λογοτεχνία και το γράψιμο ήταν έμφυτη από πρώτη δημοτικού κιόλας, μα εκείνη ήταν η στιγμή που αποφάσισα να θέσω την (ηλεκτρονική) πένα μου στην καρμανιόλα. Το παράτησα μέσα σε λίγες μέρες. Ο άνθρωπος όμως που  με ώθησε στο να ξαναξεκινήσω, ήταν ο Avengeil. Πολύτιμος φίλος, υπέροχος άνθρωπος, μαγική γραφή. Είναι κρίμα που πλέον δεν είναι εδώ. Έπειτα, σημαντικό ρόλο έπαιξε η γλυκιά Κερασένια, μέσω της οποία γνώρισα άλλα μπλογκς. Δεν θυμάμαι ποιος ακολούθησε, μα θέλω να ευχαριστήσω (και ας μην με διαβάζει πλέον), το Μικρό Ξωτικό (ή όπως αλλιώς την έλεγαν, η μνήμη μου μπορεί να με απατά), η οποία για πολλούς μήνες μου έδινε να καταλάβω πόσο μοιάζαμε σαν χαρακτήρες, καθώς και τον golden, τον οποίο λάτρεψα μέσω της εκπομπής του και της προσωπικής επαφής που αποκτήσαμε. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω την Coula, και την porcupine οι οποίες με αναγνώριζαν ως το "μικρό" της παρέας, χωρίς όμως να με βάζουν στην άκρη. Τέλος, η πιο πρόσφατη μπλογκοαγάπη μου, την οποία επίσης θέλω να θερμοευχαριστήσω, είναι ο Ρασκόλνικωφ: στάθηκε δίπλα μου σε πολλές αναρτήσεις δίνοντάς μου συμβουλές ή κάνοντας κρύο χιουμοράκι (μα εγώ ακόμα τον αγαπάω!!).
Είδα μπλόγκερς να έρχονται και να φεύγουν από εδώ, μα ποτέ δεν πίστεψα πως θα άνηκε σε αυτούς της δεύτερης κατηγορίας. Η αλήθεια είναι πως ίσως επιστρέψω, γιατί κάποια στιγμή οι ανάγκες που κάποτε εκπλήρωνε το ιστολόγιο, θα γυρίσουν διψασμένες. Εξάλλου, έχω και ένα όνειρο να γίνω συγγραφέας!
Τέλος, ένα άλλο όμορφο κομμάτι αυτής της εμπειρίας ήταν οι καθηγητές και οι συγγενείς που με διάβαζαν. Όχι γιατί αποκτούσα κάποια υπόσταση μπροστά τους (σιγά την υπόσταση δηλαδή, δυο τρεις μαλακίες έγραφα και εγώ), μα γιατί τους έδινα να καταλάβουν πως έχω και άλλη πλευρά...

Φιλί.


Rockmantic