Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ



Σε παρακαλώ, άντεξε άλλες τρεις μέρες. Τρεις μοναχά μέρες, σε ικετεύω...
Και μετά όλα θα 'ναι όπως τόσο καιρό τα θέλαμε. Υπόσχομαι να βράζουμε μαζί, υπόσχομαι να σε βγάλω απ'το βούρκο σου, υπόσχομαι να ζήσουμε τον επαναστατικό έρωτα για τον οποίο τόσο καιρό κάναμε λόγο...
Τρεις μέρες, σε παρακαλώ! Μην πεις όχι σ' όλα όσα μαζί μπορούμε να γίνουμε...
Θυμήσου! Ταινίες για το Μπελογιάννη, τον Ισπανικό εμφύλιο, τη CNT...
Δείξε μου πως αντέχεις...
Με δοκίμασες: σε περιμένω τόσο καιρό. Σειρά σου.
Τρεις μέρες...
Και μετά, η βροχή είμαστε 'μεις.

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Χωρίς άλλη ευχή



Η αλήθεια είναι πως δεν άντεχα να τους βλέπω μαζί. Ήταν λες και μπορούσα να δω τα χείλη τους να ενώνονται και τις γλώσσες τους να πάλλονται, ακόμα και αν καθόμουν μέτρα μακριά. Και το χειρότερο ήταν, πως ήξερα την αίσθηση του φιλιού που τώρα ήμουν απλή παρατηρήτρια.
Ήταν από τις πιο αμήχανες στιγμές, σίγουρα.
Μα έδειχνα χαλαρή! Κεφάτη... (αμφιβάλλω αν κανείς το έχαψε).
Σε λίγα λεπτά είχα φύγει απ'τη σκηνή του εγκλήματος. Η καρδιά μου πονούσε ακόμα και όταν ήμουν αρκετά μακριά.
Όμως, δεν έπρεπε να μιλήσω. Για άλλη μια φορά, έπρεπε σιωπηλά να υποστώ τις συνέπειες των αρχαίων λάθεών μου.
Περπατώντας, σκευτόμουν πόσο πολύ μου άξιζε όλο αυτό.
Ένα μέρος του μυαλό μου όμως, παράλληλα φαντασιωνόταν το δικό του μαρτύριο: εξίσου επίπονο.



ναι για σενα

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Μe he levantado y...



Όλα ήταν ίδια με τότε.
Τα σκαλιά του σπιτιού ολάσπριστα και τα λουλούδια ανθισμένα, μοσχοβολούσαν.
Το ίδιο πρωινό... Λες και δεν είχε περάσει ούτε μέρα...
Ζύγιζα τις αποστάσεις των δωματίων, προσπαθούσα να με θυμηθώ να σηκώνομαι από το τραπεζάκι της αυλής, να ανοίγω την πόρτα, να διασχίζω το διάδρομο, να μπαίνω στο δωμάτιο και στα τυφλά να ξαπλώνω στο κρεβάτι του.
Μα αδυνατούσα, είχαν μείνει μόνο σκιές...
Αλλά, δεν με πείραζε! Τριγυρνούσα στο χώρο δίχως ίχνος νοσταλγίας, η καρδιά μου δεν πετάριζε σαν τον έβλεπα να περνάει το χολ. Και αυτό ήταν έκπληξη. Μια ευχάριστη προδοσία στον εαυτό μου. Ο πόνος είχε φύγει καιρό τώρα, μα εγώ δεν το ήξερα. Και η συνειδητοποίηση πως σαν έστεκα δίπλα του θα μπορούσα να είμαι κυρία του εαυτού μου ξανά, ήταν βαριά, και μου προξενούσε χαμόγελο.

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Η αλαζονεία του κυανού



Σαν τον είδα, κοκάλωσα. Λες και το αίμα για λίγο ξέχασε πώς να κυκλοφορεί στο σώμα μου... Το πρόσωπό μου πήρε αδειανή έκφραση, παρόλα αυτά όμως, σηκώθηκα και τον χαιρέτησα.
Ήταν τόσο χαλαρός! Και 'γω τόσο... κενή. Κενή, άσπρη.

Το άσπρο λένε πως είναι η μίξη όλων των χρωμάτων. Έτσι κι εγώ είχα μέσα μου όλα τα συναισθήματα να χοροπηδούν μόλις τον αντίκρισα. Θυμός, έρωτας, λύπη, νοσταλγία, χαρά, πόνος, πάθος, ευτυχία...
Το σώμα μου στεκόταν όρθιο δίπλα του, νεκρό. Νεκρό...
Κι εκείνος όμορφος, αεράτος, χαλαρός... 
Λες και ποτέ δεν συνέβη τίποτα! Και αυτό το μεγαλοπρεπές "τίποτα" που σχηματιζόταν στα μάτια του, ήταν που με πονούσε πιο πολύ.

Δε γίνεται να μη θυμάται...


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Αντικατοπτρισμοί του κοντινού μέλλοντος


Μου φαίνεται απίστευτο πως θα ξαναδώ τα μάτια του.
Δεν το πίστευα... Ήδη από εκείνη την τελευταία νύχτα μαζί του, η ελπίδα ποτέ δεν μετατράπηκε σε πραγματική πίστη.
Άραγε, θα φανούν τα δάκρυα, που τόσο καιρό ξόδεψα για χάρη του, στο πρόσωπό μου; Αδύνατο, έχει πια κλείσει χρόνος!
Και γω;
Θα πρέπει να χαμογελώ; Να παραστήσω τον θλιμμένο παλιάτσο; Ή να δείξω το πρόσωπό μου, τσακισμένο από νοσταλγία, πάθος και θυμό;

Πολλά έγραψα.


Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Freek



Ξέρω πως δεν νοιώθει κάτι βαθύ για μένα. Και δεν ξέρω γιατί αυτό με πειράζει τόσο, αφού ούτε εγώ νοιώθω. Δεν είμαι μοναδική γι'αυτόν, μήτε αυτός για 'μένα. Λογικό. Δυο νύχτες περάσαμε όλες κι όλες μαζί...
Μα ήταν όμορφες, το θυμάται! Κι εγώ το θυμάμαι, -ίσως πιο πολύ απ'ότι αυτός.
Και τελικά, δεν ξέρω αν θέλω εκείνον, ή τις στιγμές. Μάλλον και τα δύο.

Δένομαι εύκολα, λες. Αλήθεια είναι... Αλλά ξέρεις, έτσι επιζώ.
Φεύγουν γρήγορα, φεύγω γρηγορότερα, και μένουν σκιές... Μικρές, μικρές ιστορίες που η καθεμιά έχει τα βάσανά της, αποτελούν την καρδιά μου. Βολεύει αυτό...
Αλλά φύγαμε απ' το θέμα.

Μου 'πες πως σ'άρεσε η ψυχή μου. Εγώ απάντησα πως μ'άρεσαν τα μάτια σου. Αλλά δεν κατάλαβες πως στα μάτια σου ανακάλυψα το πιο θλιμμένο, περίεργο σύμπαν...

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Θύμα του θύματος



Η καρδιά του χτυπούσε σαν λαβωμένου ζώου. Ξυστά, γρήγορα...
Και 'γω τον αγκάλιασα, τον έκρυψα μέσα μου λες και ήμουν μάνα γη.
Τον ξέρω αυτόν τον χτύπο... Πόσες φορές τον έχω νοιώσει. Τον χτύπο της αγωνίας, του φόβου, της ανάγκης γι' ανταπόκριση. Τον χτύπο που ξαφνικά σε μετατρέπει στο πιο μικρό πλάσμα, στην πιο τρομοκρατημένη ύπαρξη...
Κι ακριβώς επειδή ήξερα πώς είναι αυτός ο χτύπος, τον έκρυψα μέσα μου. Τον φύλαξα, κι ας ήμουν εγώ ο δολοφόνος. Ο θύτης προστάτης του θύματος... Αστεία πρόταση!
Τον αγκάλιασα κοιτάζοντας το άδειο λιμάνι. Του χαμογέλασα. Αλλά ήταν χαμόγελο κίβδηλο, συμβατικό. Ίσα να τον καθησυχάσω...

Πόσες φορές η δική μου καρδιά έχει χτυπήσει έτσι, φέρνοντας τον δολοφόνο μου στη θέση τη δική μου;
Πόσες φορές έκανα άλλους να νοιώσουν τρανοί μέσα απ' τη δική μου αδυναμία;

Ηλίθιε έρωτα!


Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Έρωτας απ' την πρώτη φωτιά



Στις φλέβες σου, σε κάθε ενδόμυχη σκέψη σου
ρέει η Ουτοπία
Εύχομαι να μπορούσα να χαθώ στα μάτια σου
στη μυρωδιά σου, στο άγγιγμά σου...
Μα υπομονή.
Η οργή σου είναι εμφανής πίσω από κάθε λέξη,
πρόταση, κόμμα, ερωτηματικό σου.
Η επανάσταση λάμπει στα μάτια σου,
το οτιδήποτε άπιαστο για μας,
σε σένα μοιάζει προσιτό.
Έχεις συλλάβει την αναρχία στην πιο ρομαντική μορφή της
-κάτι που καιρό έψαχνα να δω, και ποτέ ως τώρα δε βρήκα

Και αλήθεια, πέφτω...





μα αγάπη μου, είμαι ένα διψασμένο κορίτσι


παλιές καλές μέρες...

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Γαλάζιο βλέμμα, μπλε νερά



Και ξάφνου...
"Όταν κάποιο βράδυ σε ξυπνήσει η απότομη κραυγή σου...". Στεκόταν πάνω στη γέφυρα, με τη λίμνη από κάτω του και το φεγγάρι να τον λούζει, αδιαφορώντας για τους πάντες. Τον προσπέρασα, όπως κάθε φορά.
Μα μόλις συνειδητοποίησα πως ακουγόταν σαν τον Πρίγκηπα, έκανα αναστροφή και προχώρησα προς το μέρος του. Είχε μακριά καστανά μαλλιά και γαλάζια μάτια.
"Παίζεις Σιδηρόπουλο...". Ήμουν χαμένη. Μου έριξε ένα βλέμμα στο οποίο δεν μπόρεσα να δώσω ερμηνεία. "Καιρό έχω ν' ακούσω κάποιον να παίζε Σιδηρόπουλο..." του είπα και έφυγα, καθώς επέστρεφε στην κιθάρα του.

Ελάχιστα δεύτερα μετά, είχα βάλει τα κλάματα.


Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Οξυμωρίαση



Φοβάμαι τις πιθανότητες
μ' αδυμονώ για τ' αύριο.
"Οξύμωρο, αστείο" μου λες
Μα δεν καταλαβαίνεις... Τι να καταλάβεις!
Τρέμω πως ίσως δεν ξαναδώ τον παππού
κλαίω που μπορεί να μην ξαναδώ εσένα
βαριανασαίνω για την τύχη του κόσμου,
Κι εσύ γελάς!

Δεν αντέχω να σκεύτομαι, ακόμα και αν το μυαλό είναι το μόνο μου όπλο.
Κουλουριάζομαι σαν μου 'ρχεται η ιδέα του να χάσω το βλέμμα σου
μα τότε αναρωτιέμαι "γιατί να το χάσω;"
και συνεχίζω.
Σενάρια, σενάρια, σενάρια!
Γάτες, κουμπιά και τραίνα ανηφορίζουν την κατηφόρα μου
και κανείς δε στέκεται να με χαϊδέψει.


Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

"I like your soul"



Πώς αντικρίζεις έναν άνθρωπο που ξέρεις πως δεν θα ξαναδείς; Και τι γίνεται όταν ήδη του έχεις δώσει ένα κομμάτι σου, κι εκείνος ένα μέρος των ψιθύρων του;
Τα μεγάλα λόγια θα ήταν ανόητα, χωρίς σκοπό και όφελος.
Ή μήπως όχι;
Ίσως, αν δώσεις το καλύτερο "εγώ" σου στον άλλον για να το φυλάξει μεσ' το χρόνο, θα καταφέρεις να χτίσεις μια σχέση, πάνω σε ενθυμίσεις δε, χωρίς διαβρώσεις δε.
Όμως, πραγματικά, πώς κοιτάς κάποιον στα μάτια, ξέροντας πως το "αντίο" σας θα είναι οριστικό;
Υποθέτω τότε σνυδειδητοποιούμε το πόσο ελάχιστες είναι οι υπάρξεις μας και πόσο εύθραυστες στο χρόνο...

Και πόσο αδιάβροχα τ' αντίο...

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Περί πόνου κλπ.



Όλους κάτι μας σηκώνει απ' το κρεβάτι το πρωί. Όλοι έχουμε κάτι που μας ωθεί να χαμογελάσουμε, να πάμε στη δουλειά, να ζήσουμε την κάθε μέρα ξεχωριστά. Ένας σύντροφος, μια ιδέα, ένα όνειρο, ένα συναίσθημα, μια μάχη... 
Πάντα κάτι θα υπάρχει.
Τι γίνεται όταν αυτό που μας ξυπνάει, πεθαίνει; Τι απογίνεται το κουφάρι του, και το κυριότερο, πώς αντιδράμε εμείς;
Πόνος, αδυναμία, νοσταλγία, θυμός...
Τι σημασία έχει η σειρά! Ξαφνικά χάνουμε το πιο σημαντικό μας κίνητρο για ζωή, αδειάζουμε...

Όμως, πάντα έχουμε τους εαυτούς μας.
Μια καρδιά να χτυπάει, ένα σώμα, ένα μυαλό. Ακόμα και στις σκοτεινότερες καταστάσεις, πρέπει να βγούμε νικητές.


πάντα θα πονάω.
κρυφά.