Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Επισκόπηση

Η χρονιά ξεκίνησε μ'ένα χωρισμό. Η σκιά που επέφερε σ'αυτόν και στους γύρω μου, όμως, δεν έδειχνε να αγγίζει εξίσου κι εμένα. Ένιωθα ελεύθερη.

Η αίσθηση του καινούριου δεν άργησε να έρθει. Του εντελώς καινούριου. Έγινα Λολίτα για ένα μεσημέρι. Ένα ηλιόλουστο πρωινό του Ιανουαρίου, όπου πραγματοποίησα ό,τι ευσεβή πόθο είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τακτοποιημένο σαλόνι και χαλαρωτική μουσική από ένα ξεχασμένο λάπτοπ, ευήλιο δωμάτιο με μαλακό στρώμα και ανοιχτά χρώματα στους τοίχους, ντουζ γεμάτο υδρατμούς και μια προτομή κάποιου αρχαίου.

Πάει κι αυτό όμως. Γρήγορα, βιαστικά. Ναι, βιαστικά. 

Κι ύστερα... Ύστερα κλάματα. Όχι για την απώλεια του καινούριου -που πλέον ήταν παλιό- μα για τις βαριές κουβέντες που ο τότε εαυτός μου άκουγε απ'το στόμα ενός άλλου... και εκλάμβανε ως σωστές. Η φωνή του ήταν μονόδρομος για μένα. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει. "Ό,τι πει αυτός...". Ένα πλάσμα με μυαλό μετατράπηκε σε φερέφωνο, σε άβουλη μαριονέτα... Χάσιμο χρόνου, παρ'όλα αυτά; Όχι.

Εξάρχεια. Εξάρχεια. Εξάρχεια. "Ελεύθερος Τύπος".

Ο κόσμος της αποκτά σάρκα και οστά μπροστά μου.

Αντιφασιστική συναυλία. Χάσιμο. Η άσχημη μεριά του χάους -του μυαλού της, και της Αθήνας. Δυο πράσινα μάτια και ένα handmade φουλάρι όμως σώζουν την κατάσταση.

Ξαφνικά αγαπώ τ'αρχαία (θέλω δε θέλω).

Χορός στο Πανεπιστήμιο -βρισκόμουν στον ίδιο χώρο με τα άτομα της μελλοντικής μου ευτυχίας, μόνο που δεν το ήξερα, δεν τους ήξερα, δεν ήξερα.

Αλλαγή. Από... από... από μένα;

Χάος (κι αλλο χαος).

Και... Το Ξεκλειδωμα. Το μοναδικο, το ένα. Το Ξεκλειδωμα... Και μετά μπέρδεμα. "Τετράγωνες σκέψεις". Τίποτα δεν αλλάζει, τα πάντα τρέχουν όμως.

Η λίμνη έγινε έρωτας. Πάθος. Καύλα. Ανάγκη. Αγάπη. Τρέλα. Ματιές. Τούμπαλιν...

ΑΣΠΡΟ

Γόπες και ακτινίδια... α και ανασφάλειες. Και ταραχή.

Σημειώματα και μηνύματα για καλημέρα -τι άλλο ζητάω, επιτελους;

Ε Κ Ε Ι Ν Η ελαβε το μηνυμα. ΤΟ ΕΛΑΒΕ. Ξερει! Ξερει οεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

Κλαμα. Πονος στο στηθος. Αρρωστια. Ξεσπασματα. Θυμος. Κτητικοτητα. Παρανοια. "ΜΟΥ"
Και ηρεμια...

Ο Ζορζ. Τι περιμενα απ'αυτον, αραγε; Ιδεα δεν ειχα. Ηταν όμορφος ομως, πολυ ομορφος. Και;

Η αρχη του Μη Ημερολογιου. Ηλιος...

Αγγελακας. Μιρκι. Ζορζ. Χτυπηματα... Αιωνια καλοπεραση. Ηλιθιες ατακες. Βλαμμενη αμηχανια. Χορος. Και πρωινη ξεκουραση πανω στο στηθος του.

Και... Παρελθον. Τιποτα δεν ειναι οπως το χειμωνα, δυστυχως.

ΓΑΜΙΟΛΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΚΑΣΤΕ ΠΙΑ!

Hare Krishna Hare Krishna Krishna Krishna Hare Hare

Το κυνηγι της τυχης και του ρομαντισμου ξεκιναει... ΑΠΟ ΤΩΡΑ!

Μεσημερια ολο ηλιο. Τι υπεροχα χειλη που εχει...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΟΥ;

μπουκοφσκυ, γαμιεσαι ρε.

Νοιωθουμε ζευγαρι... Ζευγαρι!

Εξετασεις. ΑΓΧΟΣ αγχος α γ χ ο ς.

Τα πρασινα ματια επιστρεφουν για να διαλυσουν την κατασταση. Ψυχεδελεια και χυμος πορτοκαλι.

Πρωτο Πληγμα Μισους. Ναι.

Και υστερα... Φιλια Με Εκεινη Που Ξερει. Στοργη.

ΕΡΤ. Αλληλεγγυη. Ωρες πανω στα γρασιδια. Χαχ.

Το κενο μου καλοκαιρι ξεκιναει. Παμε!

Τρεις μηνες συναυλιων και συνανστροφων πολλες φορες διχως νοημα. Γελαω και κλαιω μαζι.

Κρητη. Διαβασμα.

Χωριζω. ΠΕΤΑΩ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ.

Μπαινω. Λατρευω τη βροχη.

Ερωτευομαι τα δαχτυλα του. Τις μπουκλες τους. Τον ΝτεΝιρο του.
Εμετοι. Εξομολογησεις. Το χρονικο μιας αγριας θλιψης. Αουτς.

Και μετα... τελος. Απλα τελος. Κλεινω τα ματια και τον σκεφτομαι, μα αυτο ηταν. Τελος.

Και υστερα, σειρα εχει ο ρεμπετης. Ο ρομαντικος ρεμπετης. Που τον λατρευω γιατι μου δινει κατι που ψαχνω και χρειαζομαι, παίρνοντας μου το πισω την ιδια στιγμη. Με μισω, τον μισω. Δεν ξερω!


Ομως... ειναι αυτη εκει. Παντα ειναι εκει, και παντα ειμαι δω. Και την αγαπω, γιατι ειναι αυτη. Και ας μενει εκει. Και ας μενω εδω.  

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Λύκε, λύκε...;



Και κάπως έτσι, ένας κύκλος άνοιξε. Ένας πολλά υποσχόμενος, πολύχρωμος κύκλος.
Ό,τι χρειαζόμουν.
Τώρα όλα βγάζουν νόημα, θαρρώ! Η απομάκρυνσή της από εμένα, η απομάκρυνσή μου από αυτόν, το γενικό χάσιμο, ο γκρίζος ήλιος... Όλα κομμάτια του ίδιου, καινούριου παζλ.
Τόσα άσχημα συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός και μόνο καλού. Το αξίζω πιστεύω. Αξίζω ν' αγγίξω όλα όσα ποτέ ονειρεύτηκα.
Γιατί, ο περασμένος χειμώνας ήταν ο δυσκολότερος μέχρι σήμερα και το καλοκαίρι δε με ξεκούρασε. Άρα ναι, το αξίζω.
Το παζλ αυτό μου ανήκει. Και θα το αφήσω να εξελιχθεί διαφορετικά απ'οτιδήποτε άλλο.



Ήρθαν οι βροχές να με ξεπλύνουν...

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

"Εμ τι"



"Καληνύχτα όμορφη πιτσιρίκα".
Δείχνεις ενδιαφέρον. Όχι ερωτικό -δεν το ζητάω, εξάλλου, πλέον. Έχει πλάκα όμως... Δείχνεις ενδιαφέρον!

Σε τέσσερις μέρες κλείνει ένας χρόνος απ'την πρώτη μας συνάντηση. Μόνο που φέτος, δε θα φιλιόμαστε σε κάποια πανκ συναυλία. Εσύ είσαι στην άλλη άκρη της Ευρώπης κάνοντας αυτό που αγαπάς, και 'γω βρίσκω τον, χαμένο στην εφηβεία, εαυτό μου.

Κακό τάιμινγκ έχουμε, ρε αγόρι.
Έστω κι έτσι, καλό μήνα!

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Χάος



Δεν είναι το καλοκαίρι για 'μας, αγάπη μου.
Σε 'μας ανήκει ο χειμώνας. Εκείνες οι βροχές του Ιανουαρίου και το κρυφτό μας.
Τα παγκάκια είναι βρεγμένα για να μπορούμε να καθόμαστε εμείς, και το χώμα λασπώνει για να καθυστερεί τη φυγή μας.

Όχι άλλα καλοκαίρια μεταξύ μας...

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Ένας ρομαντικός ψυχό



Εγώ πάντα να κλείνω το τηλέφωνο μ' ένα τρυφερό "φιλάκια", κι εκείνος μ'ένα βιαστικό "φιλιά". Όσο διαφορετικές μεταξύ τους κι αν ήταν οι συζητήσεις μας, πάντα το ίδιο τέλος...
Τα θέματα συζήτησής μας κυμαίνονταν απ'τον έρωτα ως τον αντιφασισμό. Αν και πάντα καταλήγαμε σε κάποιο ποίημα της Γώγου, ή δικούς του στίχους.
Όσο κι αν λάτρευα τις αποχρώσεις της φωνής του, τίποτα βεβαίως δεν συγκρινόταν με το χαμόγελό του. Τόσο παιδικό... Με χείλη έτοιμα να ξεστομίσουν λόγια τόσο μεγάλα και σπουδαία... Λόγια παιδικά. Λόγια που έρχονταν σε αντίθεση με την αθωότητα των ματιών του.
Ακόμα πιο όμορφος, όμως, έδειχνε με το καρό φουλάρι του δεμένο πάνω απ' τη μύτη, με το οποίο κάλυπτε το πρόσωπό του όταν έπρεπε. Μ'αυτό το φουλάρι ήταν που ένοιωσα το πρώτο σκίρτημα γι' αυτόν. Γιατί απομόνωνε τα μάτια του και τους προσέδιδε την ενήλικη ωριμότητα που τους έλειπαν. Και γιατί γινόταν αυτός ο άλλος που ποτέ δεν είχα ξανασυναντήσει.

Όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο, πάντα σιωπή. Εμένα περίμενε να πω πρώτη το "γεια". Και το έκανα συχνά κρυφογελώντας...

Ζούσε την άναρχη εφηβεία του, και 'γω τον έρωτά μου μαζί του.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Το παιδί που δεν ήθελε να πεθάνει



Μπορούσα να τον ακούσω να αγκομαχάει. Ένιωθα τα δάκρυά του να καίνε. Με καψάλιζαν.
Ήθελε αίμα στα χέρια του. Εκδίκηση.
Με τρόμαζε.
Το ήξερα αυτό το πάθος. Αναγνώριζα αυτή τη φλόγα. Αυτή την τόσο μεγάλη φλόγα, που καταφέρνει να σε τυφλώνει.
Και 'γω να δακρύζω, και να μη μπορώ να σκεφτώ πιο ρομαντικό άνθρωπο απ' αυτόν...

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Φεγγαρόπετρες νυκτός



Να μπορώ να κινούμαι στην πολύβουη πόλη με ηρεμία μυαλού, λες και βρίσκομαι στ' ανοιχτά του πελάγου. Να μην με παίρνει ο ύπνος στο μετρό καθώς προσπαθώ ν' αποτοξινωθώ απ' τις δυσκολίες της μέρας. Να κοιτάω το μπαμπά μου και να μην έχω τύψεις.
Αυτά είναι τα όνειρά μου γι' απόψε.



ΥΓ.: ΞΕΦΥΓΑ, το καινούριο μου ιστολόγιο. Περάστε μια βόλτα :)

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

το παραλήρημα της τρίτης

ποναει.
και ξερω πως δεν μπορει κανεις να βοηθησει.
κι αν βγω εξω και φωναξω "ποναει, γαμω το χριστο μου, ποναει" παλι δεν θ'αλλαξει κατι.
τι νοημα εχουν τα λογια, οι μαντεψιες, οι συμβουλες; να σου πω εγω. κανενα.
κανενα απολυτως νοημα.
γιατι οταν γινεσαι μαργιονετα, τιποτα δεν εξαρταται απο σενα.
ποναει ποναει ποναει
και δεν εχω ιδεα γιατι το γραφω εδω. δεν θα καταφερω κατι.
χμμ... ισως το να εκθετω το βασανο μου σε δεκαδες ματια βοηθησει ε;
ναι ισως δεν ξερω
και παλι ομως, ποναει.
καιρο εχω να γραψω ετσι. αυθορμητα. χωρις να με νοιαζει.
ε να λοιπον ετσι γραφω κανονικα.
ματωνουν τα χερια μου, τρεμει το στηθος μου.
δεν καταλαβαινετε! δεν σας ζηταω να το κανετε
απλως αποδεχθειτε το ταλαντευμα της ψυχης μου.
η ζωη ειναι ομορφη. γιατι εχει τα πανω και τα κατω της.
τωρα ομως που περναω τα "κατω", δεν μου φαινεται ωραια.
σφαιρικη αντιληψη και μαλακιες...
εγω ξερω τι θελω. πρωτη φορα στα χρονικα.
χαχα.
τι αστεια που γινομαι. ειμαι ενα γελοιο κοριτσακι
κοριτσακι ειμαι. ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ. ενα κοριτσακι.
(κοριτσακι... αυτο που παντα ηθελα ν'αποφυγω)
καιγομαι και δεν κανω τιποτα γι'αυτο
θελω να κανω εμετο αλλα δε θα κανω
ειμαι αδυναμη και παριστανω τη δυνατη
ανατρεχω στο παρελθον. μου λειπει. το καταριεμαι. μου λειπει. αλλα δεν θελω να γυρισω.
ειμαι καλα εδω που ειμαι.
δεν ειμαι καλα εδω που ειμαι.
ποναει

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

καραμέλες από ξένους



Μου μιλά για ποτάμια. Όνειρα. Κλάματα και ζεστές αγκαλιές.
Μου μιλά για μάσκες. Αειθαλείς ύπνους, ανολοκλήρωτες μέρες...
Είχε ανοιχτόχρωμα μάτια. Ίσως λίγο θλιμμένα.
Φοβάμαι...
Όχι αυτόν. Εμένα φοβάμαι. Και  την τύχη.

Κορόιδευα το δράμα. Μα δες με τώρα! Είμαι έτοιμη να βουτήξω μέσα του.
Και για όλα φταίει ένας άγνωστος...
Ένας όμορφος νεαρός που τυχαία έπεσα πάνω του, μια νύχτα φόβου στα Εξάρχεια.

Μ' εγκλωβίζει στην τέλεια χρήση του λόγου του.
Αγκιστρώνομαι πάνω στο χαμόγελο που μόνο μια φορά είδα.
Και, διάολε, δεν ξέρω τίποτα γι' αυτόν. 

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Κομματιασμένο πρωινό




Τι να εγγυμονούν τα σύννεφα που τώρα βλέπω ύστερα από μήνες ήλιου, ζέστης και ιδρώτα; Τι είδους υγρασία θα μας γεμίσουν;
Ξεπλένει η βροχή... Σε κάνει ν' αποζητάς το καινούριο, το καθάριο. Το νέο...
Και τα σύννεφα... Ω! Τι τρομεροί οιωνοί μυστηρίου! Λες και σ' εκπλιπαρούν να χαρείς τις γυάλινες στάλες που κουβαλούν, μαζί τους...
Μέσα σε κάθε σταγόνα, βλέπεις τον εαυτό σου. Τα πάθη σου. Τις αμαρτίες. Το ανεκπλήρωτο που σε στοιχειώνει. Ίσως βλέπεις και ψήγματα ευτυχίας... Ίσως λέω, ίσως...

Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις...
Μα τελικά, τίποτα δε βλέπεις.
Η βροχή είναι ο αγγελιαφόρος με τα πιο θολά, μπερδεμένα λόγια...