Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Η συμμετρία της διαφορετικής υποκουλτούρας



Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τα μάτια του. Είναι μαύρα, κατάμαυρα. Ένα θλιβερό και συνάμα φλογερό μαύρο, απ' αυτό που επικρατεί πριν μια νυχτερινή μπόρα ή πριν πάρει φωτιά η πόλη. Ούτε 'γω μπορώ να το αποκρυπτογραφήσω, αν θέλω να 'μαι ειλικρινής.
"Μα αυτό το άγνωστο με κάνει και σε θέλω...".

Το βλέμμα μου μπορεί να τον ακολουθεί για πάντα. Έχει μια ζεστή ομορφιά πάνω του. Μια ινδιάνικη ομορφιά, σκοτεινή. Όσο σκοτάδι όμως κλείνει μέσα του, τόσο το γέλιο του σε κάνει να θες να μπήξεις ένα μαχαίρι στις φλέβες σου και να τις ξεσκίσεις. Αυτό το χαμόγελό του, πράγματι μπορεί να οδηγήσει στην τρέλα...
Δεν διαθέτει ουδεμία έπαρση. Μοναχά γαλήνη. Και είναι παράξενο! Τα πάντα γύρω του τραντάζονται, και αυτός μένει ακίνητος, να κουνά τα απολαυστικά του χείλη σαν να μην έχει κάτι να πει.

Θα μπορούσε να είναι έρωτας.


2 σχόλια:

  1. Το κέντρο του τυφώνα είναι πάντα το ασφαλέστερο μέρος .!
    Ωραίο τραγούδι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το είχα ξανακούσει -όμορφη φράση.
      :)

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...