Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Παρενθέσεις



Δεν ξέρω σε πόσους ανθρώπους έχει συμβεί να θέλουν να κλάψουν απ' την ομορφιά αυτού που βλέπουν. Να πλημμυρίζουν τα μάτια τους δάκρυα από την τελειότητα του θεάματος.

Όμως, εγώ αυτό παθαίνω όποτε κοιτάω το πρόσωπό του. Θέλω να μπήξω τα κλάματα, αφού δεν αντέχω την θλίψη που πνίγεται μέσα του.

Πολύ μελό -το ξέρω.
Μη με κατηγορείτε.
Είναι ο λόγος μου. Ο λόγος που σηκώνομαι απ'το κρεβάτι όλο χαρά.
Μη με κατηγορείτε...

4 σχόλια:

  1. Και να σε πάρει ο άλλος τηλέφωνο και να σου πει "εσύ είσαι πλάσμα φτιαγμένο για αγγαλιές" και αυτό για να κλάψεις στο λέει. Αλλά άμα είναι η φάση όπως είναι στην εικόνα μάλλον αξίζει να τα μπήξεις τα κλάμματα. Έστω και για λίγο ξέρω' γω. Να φύγει λίγος έρωτας προς τα εκεί που τον θες. Ή να γελάς, ανάλογα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το διάβασα δύο φορές το σχόλιό σου, και συνεχίζει να μου μοιάζει πανέμορφο.

      Διαγραφή
    2. Σε νιώθω πάντως. Ξέρω ότι καταλαβαίνεις. :)

      Διαγραφή
  2. καιρό τώρα σπάω το κεφάλι μου για να καταλάβω γιατί ο έρωτας και η ενοχή πάνε πάντα μαζί.
    η δική σου ενοχή πάντως είναι όμορφη, δε χωράνε κατηγορίες

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...