Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Της προσπάθειας



Τα αμπέλια απλώνονταν ως εκεί που έφτανε το μάτι. Και από πίσω, ίσα που διακρινόταν ένα κομμάτι της Αθήνας.
Είχε σουρουπώσει. Τέλη Οκτώβρη και το κρύο δίσταζε ακόμη να μπει...
Πίσω μου, στεκόταν αγέρωχο το παλιό εργοστάσιο. Τα μηχανήματά του διάσπαρτα στην αυλή, λες και κάποιος αρνήθηκε το λουκέτο της επιχείρησης και δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τα μαζέψει.
Κάποτε έδειχνε άσχημο. Μα τώρα, ο χρόνος του 'χε χαρίσει γοητεία.
Ο αέρας περνούσε ανάμεσα απ' τα σπασμένα τζάμια των παραθύρων.
Οι πόρτες σχεδόν μισάνοιχτες. Και ο ουρανός, σιγά - σιγά, έπαιρνε αποχρώσεις του ροζ. Ο αέρας με χτυπούσε ήρεμα. Ευγενικά σχεδόν...
Ψιλοκρύωνα. 

Αν ήταν εκεί, θα με 'παιρνε αγκαλιά. Αμέσως χαμογέλασα στη σκέψη πως σύντομα θα ξαναείμασταν μαζί.

Έρωτας. 

2 σχόλια:

  1. Ρε, χωρίς λόγο. Απλά γεια σου κ χαμογελάω. Πάντα ωραίες περιγραφές. http://www.youtube.com/watch?v=DWaB4PXCwFU

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...