Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Θα μείνω



Το πρώτο που πρόσεξα πάνω του, ήταν τα μάτια του. Σκούρα και πανέμορφα.
(Άγρια γαλήνη).
Και ύστερα, λίγες μέρες αργότερα, τα χέρια του. Τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου να τον ξεχάσει, γιατί δεν θα τον είχα ποτέ.
("Ποιος ο λόγος να στεναχωριέμαι...")
Τον παρατηρούσα άθελά μου για μέρες. Γέλια και τρεξίματα πέρα δώθε στο προαύλιο, μια παιδική ομορφιά που βιαζόταν να πάρει την ενήλικη μορφή της.
Κι όμως, ένα κατακόκκινο ΣΤΟΠ, μου έφραζε κάθε έξοδο συναισθημάτων.
Φόβος...

Κι ύστερα, απλώς μ' έβαλε στο ομορφότερο ταξίδι που 'χα κάνει ως τότε.
Μου χαμογέλασε. Ρώτησε τη γνώμη μου. Ψιθύρισε τ' όνομά μου. Ξαναχαμογέλασε. Όλα ήταν τόσο καινούρια... Με άγγιξε. Ξημέρωσε. Νύχτωσε. Με γαμούσε το στομάχι μου. Συζητήσεις, λέξεις, φράσεις, αντίο... Καλημέρα! Μυρίζουμε κρασί. Τα Εξάρχεια είναι ζεστά. Ντρεπόμαστε... Και ναι, όνειρο. Όνειρο μαζί. Και εφιάλτης, συνάμα. Λόγια, λόγια, λόγια... Χειμώνας γεμάτος άνοιξη. Φιλιά με γεύση υγρασίας. Τίποτα δεν είναι το ίδιο πια...

Δυο πλοία ξεκινούν προς αντίθετες κατευθύνσεις.

Άσε με να μπω. 

2 σχόλια:

  1. "άσε με να μπω" ...
    αχ υπέροχη κοπέλα πάλι έκανες την καρδιά μου να ραγίσει λίγο.. όχι απαραίτητα με την κακή έννοια.

    να προσέχεις :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν το ράγισμα σου προξένησε όμορφες σκέψεις, χαρά μου :)

      Και συ :)

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...