Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Η μπαλάντα των συναισθηματικών μεταπτώσεων



Τ' ανείπωτα λόγια μου όταν σε κοιτάω ακούγοντας τη βροχή να πέφτει,
είναι το χώμα που θα με θάψει.
Και το αδιάφορο βλέμμα σου όταν βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής,
είναι ο κάλυκας μπηγμένος μέσα μου.
Οι μπερδεμένες σου μπούκλες που δεν μπορώ με τίποτα να ξεμπερδέψω,
είναι το φαρμάκι.
Και τα σύννεφα που τόσο άτσαλα μας σκεπάζουν, είμαι εγώ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...