Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Μεθύσι



Πόσες φορές έκανα εμετό; Δύο; Τρεις;
Μπύρα, σαμπάνια, βότκα -μπορεί και τεκίλα, δε θυμάμαι. Όλα γύριζαν. Τα πόδια μου ήταν σαν από πλαστελίνη. Τα πάντα φάνταζαν λογικά, ακόμα και το να πέσω απ' το μπαλκόνι.
Σκόρπιες σκηνές. Πολύς εμετός.

Είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ.
"Φενάκι..." ακούω τη φωνή του.
Πολλοί είναι από πάνω μου. Τον ζητάω. Σαν ήρθε, άρχισα επιτέλους να νιώθω ασφαλής. Με είχε αγκαλιά. "Φύγε αν θες..." ψελλίζω. "Δε θέλω να φύγω..." απαντάει. Και μετά πάλι μαύρο. Τίποτα δεν μοιάζει αληθινό. Μιλούσα, μιλούσα... Ούτε που ήξερα τι έλεγα. Λάθη. Επαναλήψεις. Μα όντως, τα εννοούσα. Πιομένες λέξεις, νηφάλιες σκέψεις, λένε. Έτσι είναι.
Η διαδρομή ως το σπίτι μοιάζει ατελείωτη. Γιατί δε μπορώ απλώς να διακτινιστώ; Φτάνω. Τα ρούχα μου είναι χάλια. Αρβύλες, ζώνη, καλσόν, τζιν... Τα πάντα.
Και τώρα τι;

2 σχόλια:

  1. Και τωρα τι;
    Το εχω ζησει οτι περιγραφεις...
    Ενιωσα δυνατη που το εκανα και τοσο αδυναμη οταν μετα δεν ηξερα τι και αν πρεπει να περιμενω κατι;
    Καλο σου βραδυ...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νιώθεις δυνατός, αήττητος κι ευτυχισμενος όσο το αλκοολ ρέει μέσα σου... Όμως όταν μείνεις ξεκρέμαστος σ' ένα άδειο κρεβάτι ν' αναρωτιέσαι "Και τώρα τι;"... Είναι άσχημο...

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...