Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Yellow Hotel



Αυτές τις μέρες κλαίω. Συνεχώς. Ειδικά τα βράδια...
Πετάγομαι απ' την καρέκλα μου και τρέχω να χώσω το πρόσωπό μου στο μπουφάν που κρέμεται στο φύλλο της ντουλάπας.
Ύστερα κοιτάζομαι στον καθρέφτη, ηρεμώ και ξανακάθομαι.

Αυτή η υστερία συνεχίζει μέρα - νύχτα.
Καιρό τώρα...
Είμαι γελοία! Όμως, δε με νοιάζει. Κλάμα ευτυχίας είναι! Κλάμα γεμάτο αναζωογόννηση. Ξέρεις, όμορφο κλάμα.

Γιατί όχι, εξάλλου;


4 σχόλια:

  1. Kλαιω σαν αντρας σαν παιδακι γελω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. https://www.youtube.com/watch?v=R1QkOb2OQ1E άγγιξε με μεσ'το πανικό και βγάλε φτερά ,το όνειρο μας μας περιμένει εκεί ψηλά , άπλωσε το χέρι σου δώσ' μου το και φύγαμε να γίνουμε ότι δεν θέλει ο κόσμος αυτός ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...