Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Πριν το χιόνι



Η ώρα επτά και δέκα το πρωί. Φεύγω απ' το σπίτι με τη φωνή του πατέρα μου να με αγκαλιάζει. "Καλημέρα!". Φοράω ένα μαύρο σκουφί και κουκούλα. Η ζακέτα μου είναι κουμπωμένη ως πάνω. Έχω - δεν έχω ξυπνήσει είκοσι λεπτά, κι όμως κιόλας βρίσκομαι να περπατάω κόντρα στον πρωινό αέρα. Χώνω τα χέρια μου στις τσέπες για να ζεσταθώ.

"Με πόσα άτομα έχω μοιραστεί αυτή τη ζακέτα..." σκέφτομαι. Ταξιδιάρικο ρούχο... Καβατζωμένη από Καλαμάτα, ξανα-καβατζωμένη στα Εξάρχεια... Μπορείς ν' αγγίξεις τα ίχνη όλων όσων τη φόρεσαν κάποτε -η μαγεία του μεταχειρισμένου.

Η πανσέληνος βρίσκεται ακόμα στον ουρανό. Ολοστρόγγυλη, κάτασπρη. Σαν χλωμή κοπέλα, απολαμβάνει τις τελευταίες της στιγμές στον ουρανό του Νοέμβρη.
Δείχνω τόσο ελάχιστη μπροστά της.
Και τόσο ματαιόδοξη, που τολμάω και συγκρίνομαι μαζί της

7 σχόλια:

  1. χαίρομαι πολύ που σε βρήκα!
    χαίρομαι που υπάρχουν μπλογκς σαν και αυτό.. και χαίρομαι τέλος που υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί άνθρωποι στον πλανήτη μας, ο οποίος -πλέον- δεν είναι καθόλου happy..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι λέξεις σας ενδημούν στο φως και μία άνοιξη ενσκήπτει στην απεραντοσύνη της ενιαίας φαντασίας των λεκτικών εκδοχών της σκέψης σας.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έτσι είναι, μανδάμ, τα πράγματα. Ένα αντικείμενο μπορεί να έχει χίλιες προσωπικές ιστορίες από πίσω του. Κι αλίμονο αν το ξεχνούσαμε αυτό γιατί τις αναμνήσεις δεν τις βρίσκεις, σε βρίσκουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...