Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Να ξαναδω αστερακια στο γκαγκαριν

Δεν ξέρω αν φταίει το βιβλίο και η φωνή του. Ή το ότι είμαι μισή Ευρώπη μακριά, σε ένα μέρος με κοράκια και γοτθικές πριγκίπισσες. Δεν ξέρω αν φταίει το όλο κλίμα, το ότι το πρωί θα χιονίσει, το ότι νυστάζω ή το οτι με αγχώνει το επερχόμενο καλοκαίρι.
Ναι, το βιβλίο φταιει...
Θα πρεπε να είμαι χαρουμενη.
Ειμαι χαρουμενη... Απλως αρεσκομαι στο να γρκινιαζω τις τελευταιες μερες. Ω, μη μου δινεις σημασια.

Ξερεις, ειναι δυσκολο να σου λειπει κατι. Ή καποιος. Ομως αυτο ειναι τοσο κλισε και συνηθισμενο, που δεν προκειται να γραψω γι'αυτο τωρα.
Μπορω ομως με ευκολια να σου περιγραψω τις εικονες τις οποιες ολημερις δημιουργω στο μυαλο μου.

Η πρωτη, εχει εμας στο δασος -ενα οποιοδηποτε λεττονικο δασος απ' αυτα που βλεπω εδω καθε μερα, σημασια δεν εχει. Περπαταμε. Τα χρωματα ειναι τοσο ψυχρα... ακριβως σαν την ατμοσφαιρα. Καθομαστε καπου και διαβαζουμε το βιβλιο μας. Μια παραγραφο εσυ, μια παραγραφο εγω -εναλλαξ. Ο αερας γεμιζει απο τις φωνες μας και το θροισμα των φυλλων παυει να ηχει στα αυτια μας. Μονο εγω και συ. Η φυση εξαφανιζεται απο γυρω μας, και απομενει μονο η αισθηση μοναξιας του δασους. Διαβαζουμε...

Η επομενη εικονα βρισκει εμενα στην μεγαλη πλατεια στη Ριγα. Ηλιολουστη μερα -απο τις λιγες. Στεκομαι στο κεντρο της πλατειας, ανθρωποι περνανε ατακτως απο διπλα μου. Σε περιμενω. Κοιταω λιγο το ρολοι μου, χωρις ομως πραγματικα να συγκρατω την ωρα. Μαλλον αμηχανη ειμαι. Και συ ερχεσαι. Εξισου αμηχανος (και καλα κοιτας αλλου)...

Ισως, τωρα που το σκεφτομαι, να φταιει ο γαμημενος ο Δεληβοριας και που εγω τον νιωθω τοσο εντονα. Ή που πραγματικα δεν εχω ιδεα τι θα κανω με τη ζωη μου. Μπορει απλως να φταιει που σιχαινομαι τη φυσικη και δεν ξερω τι θα παω να γραψω σε δυο μηνες, ή που γνωριζω πως για να σε δω θα περιμενω ως το Σαββατο.

Περνας καλα κι εγω ειμαι μεσα. Αυριο θα κανω βολτες στη Βαλτικη, κι ομως αυτο φανταζει τοσο ελαχιστο. Κι αναρωτιεμαι γιατι γραφω. Γιατι τολμαω ακομα να γραφω...; Ξερω πως μολυνω τον τοπο, κι ομως συνεχιζω. Ω, σιγουρα σε λιγα χρονια θα με μισω. Δεν θα με αντεχω, πραγματι... Ομως αυτη δεν ειναι ωρα για τετοιου ειδους μιζεριες.

Σε βλεπω παντου. Δε με νοιαζει που ακουγεται υπερβολικο. Δε με νοιαζει αν το διαβασεις το πώς θα το παρεις. Εγω σε σκεφτομαι, και στο γραφω εδω. Ναι, εδω, γιατι απο κοντα ή απ'το σκαιπ θα στο πω με τροπο που δε θα σ'αφησω να το πιστεψεις.
Αν ηξερες τι γινεται μεσα στο μυαλο μου παντως, ή θα εκανες παρτι ή θα πυροβολουσες τον εαυτο σου.
Σε θελω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...