Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

"Χρειάζομαι..."

23.11.2013

Χωρίς να το καταλάβω, έχω ήδη φτάσει Σύνταγμα. Της δίνω ένα φιλί στο μάγουλο και φεύγει. Κοιτάω την Ερμού. Αναστενάζω και ξεκινάω να τρέχω.
Την κατηφορίζω ολάκερη. Πονάω.
Τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω... Ανθρώπινες μυρωδιές με κυριεύουν.
Λίγο μετά την Καπνικαρέα, σταματάω. Πονάω.
Διασχίζω την πλατεία. Μόλις ακούω τον Ήχο, γυρνάω.
Αυτός είναι.
Περπατάμε μαζί, μιλώντας ψιθυριστά. Χασκογελάμε. Ο πόνος αρχίζει να υποχωρεί.
Τα στενά της Πλάκας είναι κατασκότεινα. Χαζεύω την Ακρόπολη από πάνω μας.
Ανηφορίζουμε.
Η Αθήνα είναι υπέροχη. Γαλήνη.
Καμία βιάση, κανένα δυνατό συναίσθημα. Μόνο δυο νεανικές φωνές, και το φεγγάρι.
Το βρεγμένο χώμα μοσχοβολάει. Ναι, η βροχή ομορφαίνει τα πάντα...
Περπατάμε.
"Η Αθήνα θέλει αγάπη κι ελπίδα" διαβάζω σ' ένα τοίχο.
Η ομίχλη και η υγρασία έχουν κατακλύσει την πόλη. Νιώθω λες και κατοικώ εδώ αιώνες...
Ο ουρανός, παρεμπιπτόντως, είναι μπλε. Το ξέρατε εσείς αυτό; Ο ουρανός είναι μπλε...
Έχω ξεχάσει το λόγο που πονούσα.
Έχω ξεχάσει πως πρέπει να γυρίσω σπίτι κάποια στιγμή.
Έχω ξεχάσει πως όλα καταρρέουν.
Η θαλπωρή πλανιέται στον αέρα. Γέλια ακούγονται από τα βραχάκια. Πνιχτά γέλια.
Κάποιος περνάει καλά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...