Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

"Όλα είναι στιγμές"

9.12.13



Κι είναι κι αυτά τα πρωινά που δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, κι όλα τα τραγούδια στο ράδιο ακούγονται καταθλιπτικά, κι εύχεσαι να μπορούσες να κρυφτείς σε κουκούλι.
Δε μπορείς να φορέσεις τη μαύρη καμπαρντίνα. Κι ούτε μπορείς να στρίψεις τσιγάρο. Και φυσικά, αδυνατείς ν'ακούσεις Παυλίδη και ρεμπέτικα. Και θυμώνεις με τον εαυτό σου.

Όμως, η διαφορά με το παρελθόν είναι πως πλέον, αυτή η μελαγχολία σού είναι γνώριμη.

Ξέρεις πως ο πόνος είναι παροδικός.
Ξέρεις πως σύντομα θα ξαναφορέσεις τη μαύρη καμπαρντίνα, θα ξανακούσεις Παυλίδη και ρεμπέτικα, πως θα ξαναστρίψεις τσιγάρο.
Ξέρεις πως θα γίνει κι αυτός άλλο ένα απ' τα κενά που προσποιείσαι πως μπάλωσες.
Ξέρεις πως τα πάντα σύντομα θα επιστρέψουν στη ρουτίνα τους, και 'συ θα παρακαλάς να ξεφύγεις απ' το γκρι.

Μια καινούρια μέρα ξεκινά!!!

5 σχόλια:

  1. Άψογη ;-)
    https://www.youtube.com/watch?v=DxNCDx00mTg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συναισθήματα ενός χειμωνιάτικου πρωινού :)
      Σ' έχω χάσει ρε κουκλα!

      Διαγραφή
    2. Eπανήλθα οριστικά και επιλεκτικά για λίγους και καλούς ;-)
      Φιλώ σε :)

      Διαγραφή
  2. Σημαντικά είναι αυτά που μένουν και δε μένει τίποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...