Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Το Α-διανόητο/Το Α-πρόοπτο


11.2.2014

"Καθαρότητα".
Έτσι έγραφε στα χαρτιά.
Οι μέρες της μαζί του ήταν μια πλατιά, χωρίς όρια καθαρότητα.

Μετά το σκοτεινό χειμώνα, και κάπου στο τέλμα της αναζήτησης του τέλειου, είχε έρθει εκείνος. Με μια αθωότητα που θα ζήλευαν πολλοί μικρότεροί του, και με θελκτικές ατέλειες να τον καταλαμβάνουν, κατάφερε να εισέλθει ήρεμα στον κόσμο της, και να τον διαταράξει επιτυχώς.

Ένιωθε όμορφα δίπλα του -χωρίς να πονάει.
Ω, μη γελάς. Αυτό το "χωρίς να πονάει", αυτή η λεπτομέρεια, η δευτερεύουσα πρόταση η υποδεέστερη της κύριας, ήταν που έκανε τη διαφορά.

Μπορούσε να του σφίξει το χέρι στη μέση της Ερμού, μπορούσε να του χαϊδέψει τα μαλλιά σε κάποιο στενό στου Ψυρρή, μπορούσε να τον φιλήσει ενώ περίμεναν τα ζεστά τους σε κάποιο μαγαζί, μπορούσε, μπορούσε, μπορούσε.
Και δεν τους ένοιαζε αν τους έβλεπε κάποιος. Και αυτό την ανακούφιζε.
Ήθελε να του πει "μείνε". Δεν το κανε. Ήλπιζε να το καταλάβει μόνος του.
Αλλά το μετρό φεύγει νωρίς. Τι να προλάβεις...

5 σχόλια:

  1. διάβασα πρόσφατα "Το πιο ανιδιοτελές πράγμα που έχω κάνει ποτέ ήταν να παλέψω την ανάγκη να σου ζητήσω να μείνεις". Λίγες μέρες μετά, διαβάζω το κείμενό σου και καταλήγω να αισθάνομαι λειψή. Γιατί ούτε κι εγώ του το ζήτησα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως κατάλαβαν. Ίσως όχι. Το ίσως είναι που μας γαμάει...

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...