Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Το μινόρε του



Ένα άρωμα παράξενο, ασυνήθιστο. 
Φυσικά και της ταίριαζε.
Τη ρώτησα για το ταξίδι. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου απ' το πρόσωπό της. Ήθελα ν' αγγίξω τα μαλλιά της.

Αναρωτιόμουν πότε θα έφτανα στο σημείο να μη σκέφτομαι. Ούτε τους βαθμούς, ούτε τα σχέδιά μου για το βράδυ, ούτε αυτόν. Κυρίως αυτόν. Πότε θα σταματούσε η καρδιά μου να επιταχύνει τους χτύπους της όποτε μου έλεγε κάτι έξω απ'τα συνηθισμένα.
Τον παρατηρούσα το προηγούμενο βράδυ να παίζει. Έσφιγγε την κιθάρα πάνω του. Ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης, ο Βαμβακάρης εκτοξεύονταν από μέσα του, χωρίς ο ίδιος να φανέρωνε κάποιο συναίσθημα που να επιβεβαίωνε τα όσα τραγουδούσε.
Προσπαθούσα να μαντέψω τι είδους εικόνες περνούσαν απ' το μυαλό του. Αν με σκεφτόταν, αν ήθελε να με κοιτάξει.
Πάντα τα ίδια συμπεράσματα.

Δεν ήμουν αντικειμενικός κριτής -πώς θα μπορούσα, άλλωστε;

Περνούσε ο χειμώνας, περνούσα κι εγώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...