Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

---x




"Τι σου 'χει μείνει από μας;" τη ρώτησε.

Εκείνη κοίταξε το ρολόι. Τρεις και τέταρτο, περασμένα μεσάνυχτα. "Είναι ώρα για τέτοιες ερωτήσεις;" αναρωτήθηκε.
Μην θέλοντας να διαλύσει τις νοσταλγικές του τάσεις, μπήκε στη διαδικασία ν' απαντήσει.
Προσπάθησε να σκεφτεί. Να ξαναζωντανέψει συναισθήματα.

Μάταια.
Οι προσπάθειές της αποδείχτηκαν άκαρπες.
Καμιά εικόνα, καμιά ανάμνηση, καμιά μυρωδιά. Τίποτα που να επιβεβαιώνει πως αυτοί οι δύο κάποτε υπήρξαν μαζί.
"Η μνήμη μου...". Το παιχνίδι ήταν κιόλας εις βάρος της. Οι μικρές στιγμές που ήξερε πως θα έχανε, την είχαν κιόλας αφήσει. "Η μνήμη μου...".

Ο εγκέφαλός της, της έβγαζε κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Πράγματα που είχε ανάγκη να θυμάται, πράγματα που η ίδια χρειαζόταν μέσα της, το μυαλό της τα είχε κιόλας αποβάλλει.
Στιγμές μικρές, εικόνες μια όμορφης ζήσης, διόλου μακρινής, είχαν εξανεμιστεί.

"Δεν..."

6 σχόλια:

  1. Κάποτε κάποιος μου είχε πει ότι είχε καταλήξει στο εξής συμπέρασμα...
    Όταν θέλουμε πολύ να ξεχάσουμε τότε είναι που δεν τα καταφέρνουμε...ενώ όταν δεν θέλουμε να ξεχάσουμε κάτι τελικά το ξεχνάμε!
    Καλό απόγευμα! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μας προδίδει ο ίδιος μας ο εαυτός εν τέλει... Πφ!

      Διαγραφή
  2. συμβαίνει συχνά σε όλους αλλά μήπως τελικά η μνήμη μας προδίδει εσκεμμένα...? μήπως τελικά μέσα μας κρύβουμε ένα δαιμόνιο που ξέρει το καλό μας καλύτερα από ότι εμείς? τώρα...ποιος τις γαμάει τις αναμνήσεις ένα κινέζικο ρητό λέει πως όταν η μοίρα σου επιφυλάσσει να ξανασυναντήσεις κάποιον τότε αυτό το άτομο είναι καταδικασμένα δικός σου...κάπως έτσι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...