Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Οου γιες σι ιζ



Έλα τώρα, ηρέμησε.
Μην κλαις.
Να δεις που με τον καιρό η πληγή θα γιάνει -το θυμάσαι που στο 'λεγα μικρή;

Σύντομα θα μπορείς να χρησιμοποιείς τις λέξεις που στον θυμίζουν ήρεμη. Τα μέρη που πήγατε θα γίνουν ξανά μέρη κοινά, χωρίς καμιά διαφορά από τ' άλλα που περπατάς.
Σιγά σιγά, τα τραγούδια θα πάψουν να σε οδηγούν στο να τον σκέφτεσαι, και θα ξεχάσεις τον ήχο του γέλιου του.
Ο τρόπος που φτιάχνει τα μαλλιά του, και το πόσο ανοίγει το στόμα του όταν χαμογελάει, γρήγορα θα γίνουν ξεθωριασμένες λεπτομέρειες, ενώ τα θέματα των συζητήσεών σας θα φυλαχθούν σε κάποιο συρτάρι στο πίσω μέρος του μυαλού σου.

Ηρέμησε. Κι αν ήταν αυτό που ζητούσες, τι πειράζει; Λες και οι άνθρωποι δε μάθαμε να χάνουμε ό,τι ποθούμε.

3 σχόλια:

  1. Δε μάθαμε να χάνουμε ό,τι ποθούμε. Μάθαμε μόνο ότι όπως και να'χει θα το χάνουμε.
    *υπέροχο κείμενο, μπράβο σου!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμα κι αυτό, πονάει. Τα πάντα στον έρωτα πονάνε. Τι να πεις!

      Ευχαριστώ ευχαριστώ :)

      Διαγραφή
  2. ο έρωτας είναι μια μεγάλη βλακεία· βουτηγμένη στη συνήθεια. το πάθος είναι που κάνει τον έρωτα να ελπίζει. κι αν σκέφτεσαι τόσο πολύ στον έρωτα, πάει, τον έχασες. τότε ναι, πονάει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...