Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Ο Ζήτα



(γραμμένο λίγο πριν το χειμώνα του '13)


Απόψε θα σας αφηγηθώ μια ιστορία. Ιστορία βιωμένη παράξενα, από αυτές που τις αφήνεις να κυλήσουν και συνειδητοποιείς πόσο ίδιες είναι όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, ώσπου τελικά τα πάντα καταλαγιάζουν.

.~.

Είναι φορές που άλλες προθέσεις έχεις για κάποιον σαν τον γνωρίσεις, κι αλλιώς καταλήγετε.
Τον γνώρισα Χριστούγεννα. Κι ενώ στην αρχή δεν ήθελα τίποτα παρά να του πάρω μερικά φιλιά, έφτασα να τον ακούω, και παράλληλα να του ανοίγομαι, λες και ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός που ποτέ δεν είχα.
Ο ίδιος ήταν η επιβεβαίωση του τι μπορούσε να κάνει μια βλαπτική και βλάσφημη -ταυτόχρονα- κοινωνία σε κάποιον με χαμηλές άμυνες και ωραία ψυχή.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που με εκνεύριζε και ήθελα να του σπάσω τα σαγόνια. Πάντα, όμως, μου υπενθύμιζε με τον τρόπο του, πως πίσω από τα τείχη κυνικότητας που είχε υψωμένα για προστασία, δεν ήταν παρά ένα παιδί. Όχι από άποψη ανωριμότητας, μα από την αθωότητα που επιλεκτικά φανέρωνε πίσω από τις λέξεις του. Σπάνια, μα έντονα, μπορούσα κιόλας να διακρίνω μια αύρα ρομαντισμού μέσα του.
Και όνειρα –ναι, όνειρα.

Ήταν το αγόρι που πονούσε και δεν το έδειχνε, που ερωτευόταν και προσπαθούσε να το πνίξει.
Τον ένιωθα κοντά μου. Πιο κοντά μου απ’ όσο θα τον ένιωθα μετά από ένα καλό πήδημα. Και δε μετάνιωνα στιγμή που τα πράγματα κυλούσαν έτσι.

Είχα την ευκαιρία να καταλάβω πως το χιούμορ και ο κυνισμός, ήταν απλώς ένα περίβλημα που υπηρετούσε άριστα το σκοπό του: να τον προστατεύει απ’ όσα δε μπορούσε να διαχειριστεί. 

1 σχόλιο:

  1. Ποσο μου λειπει να διακρινω μεσα σε καποιον ονειρα...!
    Ομορφα οταν τα βλεπεις εστω και καλα κρυμμενα.!
    όσο για τον κυνισμο πολυ τον εχουν ως ασπιδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...