Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Ανατολή



Πίστευε στην ευτυχία που φέρνει ο έρωτας.

Εκείνο το πρωί όμως, σηκώθηκε και θυμήθηκε πως μπορούσε να πατήσει στα πόδια της. Διότι, εκείνο το πρωινό, σηκώθηκε μόνη. Χωρίς κάτι να ελπίζει, μήτε κάποιον να περιμένει.

Κι όμως, δεν ένιωθε κενή. Ούτε καν μελαγχολική. Ίσως μια πικρία, μα κι αυτή αμυδρή.
Και όλα, όλα, όλα, όλα, όλα
ήταν πολύ ευκολότερα.

5 σχόλια:

  1. Dν ξέρω πως θα σου φανεί , άκυρο ίσως , αλλά θα σου πω πώς το έβλεπα εγώ τότε και πώς ήρθε όλο αυτό σε εμένα .
    ''Μπορεί η αλήθεια να σε κάνει να νιώθεις οτι δεν υπάρχει αύριο _αλλά είναι απέραντα απελευθερωτική ''

    Από τότε , κάθε φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο συλλογίζομαι αυτό !
    Και ισχύει , γτ το νιώθω + νιώ9ω !!!!!!

    Αυτά ^.^ Καλή ανατολή ηλίου *

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ταυτίζομαι τόσο πολύ με όσα γράφεις στο κείμενο σου!
    Είναι υπέροχο που ακόμα κι έτσι...μόνη..καταφέρνεις να είσαι καλά!Νιώθεις περισσότερο δυνατή!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να πατάς στα πόδια σου, πάντα είναι το κάτι άλλο

      Διαγραφή
  3. παντού ανατολές! συμφωνώ μαζί σου..
    μόνο ανατολές από εδώ και πέρα. και όταν είναι δύσκολο να βρεθούν τις δημιουργούμε μόνοι μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...