Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Ωδή στη μόνη εκείνη



Μια φωτογραφία, δυο χρόνια πίσω.
Εκείνη -μακριά καστανόξανθα μαλλιά, απαλό πρόσωπο, αθώο βλέμμα, γλυκά χείλη.
Το κορίτσι που αγάπησα, με κεφάλι γεμάτο θησαυρούς. 

Στη φωτογραφία φοράει ένα στεφάνι με λουλούδια -Πρωτομαγιά 2012. Πριν μεγαλώσει, πριν γνωρίσει, πριν το "τώρα". Στο "τώρα", με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις της αποτυπωμένες στο πρόσωπό της -σα βαθιές, αόρατες ρυτίδες. Κι όμως, δεν πάει καιρός από τη φρεσκάδα και το χαμόγελο.

Κι εγώ άλλαξα -ποτέ κανείς δε μένει ίδιος. Παραμένει όμορφη. Αλλά δεν είναι η ίδια. 
Κι όμως, στο μυαλό μου πάντα θα έχω την εικόνα εκείνης της άβγαλτης μικρής, με την οποία περάσαμε τις ιστορικότερές μας νύχτες κάπου στο πέρασμα της εφηβείας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...