Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Όταν δακρύζαμε

9.2.2014



Σου είχα πει πως μπορώ να σε δω να πονάς όταν παίζεις. Και σήμερα, λες και το είχα ξεχάσει, έβαλα ένα βίντεο με σένα να τραγουδάς Σιδηρόπουλο.

Μου είχες πει, σε μια απ' τις κρίσεις απαισιοδοξίας σου, πως θα σε ξεχνούσα σύντομα. Σου είχα απαντήσει με ένα ήρεμο "όχι", ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσες εσύ να πιστεύεις κάτι τέτοιο.
Το βίντεο αυτό, είναι τραβηγμένο πριν. Τότε, στις αρχές.

Τα συναισθήματα εκείνου του βραδιού... Ένα σφίξιμο στην καρδιά. Μελαγχολία. Συναίσθημα βαρύ.
Κι όμως, δεν θα καταλάβαινες ποτέ τι ένιωσα. Πώς, όταν έφυγα αφού έπεσαν οι πυροβολισμοί, είχα ανάγκη για το βλέμμα σου. Όχι, δε θα μπορούσες να το κατανοήσεις. Μέσα στον λανθάνοντα ρομαντισμό και τη σκληρόπετση στάση, κάτι πάντα έχανες.

Δε θα ξαναγράψω για σένα -αυτό κι αν είναι πρόκληση. Απλώς, ξέρεις, είμαι καλά. 
Κι όποτε σε σκέφτομαι, είναι κυρίως σκόρπιες σκέψεις. Τα "αν", οι νοσταλγίες και οι αναπολήσεις, μας την έχουν κάνει από καιρό.
Εξάλλου, εμείς περάσαμε. 


2 σχόλια:

  1. Αναμνησεις.... παντα.

    Αλλα οπως ειχε πει και ο συγχωρεμενος "Ξερεις οι δυο μας μονοι δε νιωσαμε ποτε/ τωρα πες μου ποιον θα χεις να τα λες"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, οι άτιμες.

      Γαμώ τον πόνο του Σιδηρόπουλου...

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...