Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Αχά



Πριν τον γνωρίσει, τα πάντα βρίσκονταν σε πρόγραμμα.
Ξυπνούσε στις έξι, έπαιρνε κατά τις εφτά το λεωφορείο, και γύρω στις οκτώ παρά ήταν στον προορισμό της. Η μέρα συνεχιζόταν στην ίδια τακτική ρουτίνα -με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Μετά τις γιορτές -αφού, δηλαδή, τον γνώρισε, όλα άλλαξαν.

Σηκωνόταν στις οκτώ, έπαιρνε το λεωφορείο των εννιά, γυρνούσε σπίτι στις τρεις.
Κοιμόταν ξημερώματα, ξυπνούσε με κέφι.
Τραγουδούσε στο δρόμο και χαμογελούσε στ' αδέσποτα.
Κι όποτε τον έβλεπε, τον κοιτούσε κατάματα.

Δεν ήθελε να τον αφήσει να καταλάβει. Διότι, αυτό θα ήταν το ένα και μοναδικό του εισιτήριο... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...