Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Αφήστε το



Και να σου πω και κάτι;
Ποτέ μου δεν άντεξα τις αναμονές.
Αναμονές στον έρωτα, στα τηλέφωνα, στις συναντήσεις, στο λόγο... Ποτέ και πουθενά.
Έλα όμως που ολάκερη η ζωή είναι έτσι -αναμονές. Ναι, αναμονές και όρια.
Εγώ, για να ξέρεις λοιπόν, ούτε το ένα άντεξα ποτέ, ούτε το άλλο. 
Κι όταν θα στρέψω το πιστόλι στον κρόταφο, θα 'ναι επειδή κάποια γαμημένη αναμονή 
φύτρωσε ξέμπαρκη, 
ή επειδή κάποιο όριο ξεπέρασε τον εαυτό του. 

2 σχόλια:

  1. δεν φαντάζεσαι πόσο συμφωνώ.. καλύτερα να ξέρεις ΤΩΡΑ τι θα συμβεί παρά να στέκεσαι χωρίς υπομονή πάνω από κάτι περιμένοντας…

    αυτό για το πιστόλι, να το ξεχάσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η ζεις την παρανοια σημερα. η τρως ενα ταλαιπωρημενο ξαναζεσταμενο φαγητο αυριο

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...