Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Gagarin 205



Ο κόσμος πηγαινοερχόταν, γελούσε, έπινε, καθόταν όπου έβρισκε. 
Μόνο οι δυο τους έμεναν ακίνητοι στην κορυφή της στενής σκάλας. 
Αυτή ένα σκαλοπάτι πιο κάτω, αυτός μισογερμένος στον τοίχο.

Δεν ήταν απ'τα συνηθισμένα φιλιά τους. Όλα γίνονταν αργά. Ήρεμα. Χωρίς βιασύνες. Ο χωροχρόνος ποτέ δεν είχε υπάρξει. Τα πρόσωπά τους μάλλον έδειχναν γαλήνια, παραδομένα στον καπνό και τη μουσική. 

Ώσπου το κεφάλι της εξερράγη. Μαύρες και άσπρες λωρίδες και αστεράκια αναβόσβηναν μπροστά της -χόρευαν, καλύτερα. Δεν μπορούσε να δει. Προσπάθησε να κατέβει τη στενή σκάλα -κατέληξε γραπωμένη από κάποιον με λευκό πουλόβερ. 


Οι τιράντες από το φόρεμά της είχαν κατέβει. Εκείνος την κρατούσε αγκαλιά. 
"Σε λίγο φτάνουμε, άντεξε". 
Τα καυσαέρια της Λιοσίων επανέφεραν τον κόσμο στη θέση του. Η φωνή του ηχούσε στ' αυτιά της λιγότερο απόκοσμη.
"Είμαι καλά". Της έδωσε νερό. 
"Είμαι καλά".


Κι όμως, τίποτα δε θα μπορούσε να έχει πάει καλύτερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...