Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

έρωτας



Πλανήτες. Κόκκινοι, χρυσαφιοί, γαλάζιοι, με ρίγες, δακτύλιους, πάγο... Πλανήτες σκόρπιοι.
Ησυχία. Η γαλήνη κινεί την τάξη. Η μυρωδιά του αιώνιου πλανάται στον αέρα.
Καμιά ψυχή τριγύρω. Κανένας φόβος.
Το τέλμα του ατελείωτου... Ένας γκρεμός που δε φαίνεται.
Μαύρο ως εκεί που φτάνει το μάτι.
Όχι σκοτεινιά! Μαύρο! Έβενος...
Το ευγενές χάος στο μεγαλείο του.
Από έναν πλανήτη όμοιο με τους υπόλοιπους, μια δέσμη φωτός εκτινάζεται, δειλά δειλά -σαν πυροτέχνημα. Και μετά άλλη μία. Κι άλλη μία... Και όσο πληθαίνουν τόσο δυναμώνουν, τόσο αποκτούν λάμψη.
Βλέπεις τις δέσμες μικροσκοπικές, μα δυναμικές, να διασχίζουν το μαύρο καμβά. Τρέχουν. Και πέφτουν πάνω σ' ένα γυάλινο τείχος. Μια κρυστάλλινη σφαίρα που κανείς δεν είχε προσέξει, κι όμως κυκλώνει το χάος με απόλυτη άνεση, δίνοντάς του βάση, όρια.
Μια διάφανη φούσκα η οποία δέχεται τα ανελέητα χτυπήματα των φωτοβολίδων.
Κι όσο τα πυροτεχνήματα γίνονται περισσότερα, τόσο η φαιδρή ασπίδα αποδυναμώνεται.

Ώσπου ραγίζει. Σπάει.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Προσωπογραφία



Ένα κορίτσι χαμένο. Πλανάται σαν φάντασμα, μα τραβά προσοχή.
Θαυμάζει τον πρωινό ήλιο πίσω απ' το βουνό. Ελπίζει για βροχή.
Ένα κορίτσι ψάχνει για ηρεμία.
Τα παλτά την αγκαλιάζουν.
Δε φοβάται το σκοτάδι. Φοβάται τις αποφάσεις άλλων γι' αυτήν.
Θέλει να εκτονωθεί. Θέλει να ξεπλυθεί με αλκοόλ.
Ένα κορίτσι ψάχνει τον έρωτα.
Τσαλαπατά τη χυδαιότητα. Ζητά στοργή.
Το μυαλό της σεργιανά σε παρεκκλίνοντα μονοπάτια.
Οι πράξεις της υποδηλώνουν μικροαστισμό.
Ένα κορίτσι που ζηλεύει...
Προσπαθεί να κατακτήσει όσα θεωρούσε δεδομένα.
Θέλει να ενταχθεί, χωρίς να ενταχθεί.
Ένα κορίτσι που γελάει.
Στρώνει κάθε πρωί το κρεβάτι της. Το βράδυ πίνει ζεστή σοκολάτα. Πριν αποκοιμηθεί, αναλογίζεται τα λάθη και τα σωστά της μέρας.

Ένα κορίτσι πιστεύει.
Σ' αυτή. Στο πάθος. Και στο αύριο.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Γράμμα #3000



Αν πραγματικά νομίζεις πως τ' οτιδήποτε στη ζωή είναι δίκαιο, είσαι γελασμένη.
Η μικροσκοπική σου ύπαρξη νομίζει πως θα βρει τον τρόπο να πάρει όσα της αξίζουν, ε; Καημένο παιδί...

Μη ζητάς δικαιοσύνη από κάτι τόσο τεράστιο όσο το σύμπαν.
Μην ψάχνεις γι' ανταπόκριση από κάτι τόσο μπερδεμένο, όσο ο άνθρωπος.

Η ζωή δεν έχει να κάνει με το κάρμα. Όλα αφήνονται στην τύχη τους. Εδώ δεν παίζουν δικαστήρια. Πορεύεσαι μόνη σου. Όλοι πορεύονται μόνοι τους.
Κι όσα μας συμβαίνουν, δεν είναι τίποτα παρά αποτελέσματα των επιλογών μας, και των αντίστοιχων πράξεων των άλλων.
Πίστεψες έστω και για μια στιγμή πως θα μπορούσαμε να είμαστε μαριονέτες; Όχι.
Κανείς δεν παίρνει αυτά που πρέπει να πάρει, που λέει και το τραγούδι.
Deal with it. 

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

"Δεν έχει σημασία"



Απ' όσο μπορούσε να θυμηθεί, τον τύλιγε πάντα μυστήριο.
Γνωρίστηκαν σε μια δική της άσχημη στιγμή, ένα βράδυ που έψαχνε για στήριγμα. Κι είναι γνωστό πως, όταν ψάχνεις κάπου ν' ακουμπήσεις, τα πάντα φαντάζουν δόκιμα.

Όσο ο καιρός περνούσε, αυτός εμφανιζόταν τακτικά.
Ή μάλλον, όχι τακτικά. Η αλήθεια είναι, πως εμφανιζόταν όποτε ήθελε εκείνος.
Εκείνη αναρωτιόταν αν ήταν κάποια μέθοδος για να την τραβήξει κοντά του, ή απλώς έλλειψη ενδιαφέροντος.

Είχε μάθει το χρώμα των τοίχων του δωματίου του, καθώς και τη διάταξη των οργάνων πίσω απ' το γραφείο του. Μα, μόνο αυτά.
Οποιαδήποτε άλλη πληροφορία για το πρόσωπό του, της ήταν άγνωστη. Θα μπορούσε, φυσικά, να μάθει ρωτώντας άλλους, μα δεν το ήθελε.

Όσο εκείνος κολυμπούσε, λοιπόν, στο βολικό του μυστήριο, τόσο εκείνη του εξέθετε τα μπαλώματα της ψυχής της. Σαν αναρωτιόταν το γιατί, απέδιδε αυτή της την αδυναμία στην γενικώς υποτελική της στάση απέναντι στους ανθρώπους. Είχε σταματήσει να τη νοιάζει πια, εξάλλου.
Όπως έλεγε κι αυτός, "τι σημασία έχει;".

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

"Χρειάζομαι..."

23.11.2013

Χωρίς να το καταλάβω, έχω ήδη φτάσει Σύνταγμα. Της δίνω ένα φιλί στο μάγουλο και φεύγει. Κοιτάω την Ερμού. Αναστενάζω και ξεκινάω να τρέχω.
Την κατηφορίζω ολάκερη. Πονάω.
Τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω... Ανθρώπινες μυρωδιές με κυριεύουν.
Λίγο μετά την Καπνικαρέα, σταματάω. Πονάω.
Διασχίζω την πλατεία. Μόλις ακούω τον Ήχο, γυρνάω.
Αυτός είναι.
Περπατάμε μαζί, μιλώντας ψιθυριστά. Χασκογελάμε. Ο πόνος αρχίζει να υποχωρεί.
Τα στενά της Πλάκας είναι κατασκότεινα. Χαζεύω την Ακρόπολη από πάνω μας.
Ανηφορίζουμε.
Η Αθήνα είναι υπέροχη. Γαλήνη.
Καμία βιάση, κανένα δυνατό συναίσθημα. Μόνο δυο νεανικές φωνές, και το φεγγάρι.
Το βρεγμένο χώμα μοσχοβολάει. Ναι, η βροχή ομορφαίνει τα πάντα...
Περπατάμε.
"Η Αθήνα θέλει αγάπη κι ελπίδα" διαβάζω σ' ένα τοίχο.
Η ομίχλη και η υγρασία έχουν κατακλύσει την πόλη. Νιώθω λες και κατοικώ εδώ αιώνες...
Ο ουρανός, παρεμπιπτόντως, είναι μπλε. Το ξέρατε εσείς αυτό; Ο ουρανός είναι μπλε...
Έχω ξεχάσει το λόγο που πονούσα.
Έχω ξεχάσει πως πρέπει να γυρίσω σπίτι κάποια στιγμή.
Έχω ξεχάσει πως όλα καταρρέουν.
Η θαλπωρή πλανιέται στον αέρα. Γέλια ακούγονται από τα βραχάκια. Πνιχτά γέλια.
Κάποιος περνάει καλά...