Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Faithful/D



Συνήθως ήθελε να θυμάται τα όνειρα που έβλεπε τα βράδια. Τα έγραφε σ' ένα τετράδιο, ώστε να τα ζωντανεύει όποτε ήθελε συντροφιά.
Εκείνο όμως το όνειρο, ήθελε μανιωδώς να το ξεχάσει. Να το αφήσει να σκονιστεί, να χαθεί στη δίνη του μυαλού της.

Ήταν ένα από κείνα τα όνειρα που ευχόμαστε να ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Ένα από 'κείνα τα όνειρα που, το τόσο πάθος μας γι' αυτά, μας οδηγεί στην υπερβολική ανάλυση των πραγμάτων, κι επομένως, στη δυστυχία.

Ευχόταν, λοιπόν, να μπορούσε να σβήσει τις σκληρές εικόνες που το υποσυνείδητό της, της είχε προβάλει εκείνο το βράδυ.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Χειμωνιάτικο βράδυ



Το φεγγάρι έλαμψε.
Δεν το είδα, το κάλυπταν τα σύννεφα. Μα είμαι σίγουρη, έλαμψε.

Ο άνεμος κόπασε.
Τ' αστέρια αναβόσβησαν. 

Χαμογέλασα.

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

"Όλα είναι στιγμές"

9.12.13



Κι είναι κι αυτά τα πρωινά που δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, κι όλα τα τραγούδια στο ράδιο ακούγονται καταθλιπτικά, κι εύχεσαι να μπορούσες να κρυφτείς σε κουκούλι.
Δε μπορείς να φορέσεις τη μαύρη καμπαρντίνα. Κι ούτε μπορείς να στρίψεις τσιγάρο. Και φυσικά, αδυνατείς ν'ακούσεις Παυλίδη και ρεμπέτικα. Και θυμώνεις με τον εαυτό σου.

Όμως, η διαφορά με το παρελθόν είναι πως πλέον, αυτή η μελαγχολία σού είναι γνώριμη.

Ξέρεις πως ο πόνος είναι παροδικός.
Ξέρεις πως σύντομα θα ξαναφορέσεις τη μαύρη καμπαρντίνα, θα ξανακούσεις Παυλίδη και ρεμπέτικα, πως θα ξαναστρίψεις τσιγάρο.
Ξέρεις πως θα γίνει κι αυτός άλλο ένα απ' τα κενά που προσποιείσαι πως μπάλωσες.
Ξέρεις πως τα πάντα σύντομα θα επιστρέψουν στη ρουτίνα τους, και 'συ θα παρακαλάς να ξεφύγεις απ' το γκρι.

Μια καινούρια μέρα ξεκινά!!!

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

ΠΩΣ

8.12.13



Πώς να πεις αντίο στο ιδανικό
Και πώς να ξεχάσεις τέτοια ομορφιά
Πώς να λησμονήσεις τη βραδινή Αθήνα
τα σοκάκια
και μια ζεστή παλάμη ενωμένη με τη δική σου;
Πώς να πάρεις το βλέμμα σου
απ' τις κορυφές των παλιών κτισμάτων
και τα λουλούδια που φυτρώνουν ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου;

Και 'γω, τι να σου πω εγώ,
αφού σου τα 'παν άλλοι;


Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Pinned thoughts

4.12.13




Μια ερώτηση φλεγόμενη, που φοβάμαι να ψελλίσω.
Λόγια που παίρνει ο αέρας τα πρωινά, και αφού τα στροβιλίσει, τα παρατάει στο κρεβάτι μου τα βράδια.

"Τι θες από μένα;"

Οι απαντήσεις αλλάζουν κάθε χάραμα. Καμιά θεωρία δε στεριώνει πάνω από μια ημέρα.
Ρευστότητα.

Είμαι μια μαριονέτα.
Μια ξύλινη κούκλα στα χέρια ενός περαστικού.

Νοιάζονται οι περαστικοί;
Νιώθουν οι περαστικοί;

Το μυαλό λειτουργεί απλά, μα καταλήγει να παράγει σκέψεις περίπλοκες.
Ή απλώς δε θέλει να παραδεχτεί καταφανή πράγματα...