Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

1/2/2014



Η Βουλή φωτισμένη.
Ο ήχος απ' τα ξύλινα παλούκια που ακουμπάνε την άσφαλτο, οι μαυροκόκκινες στον αέρα να κυμματίζουν, νέα παιδιά παντού... Μπάτσοι παντού.

Δύο ομάδες. Ένας πόλεμος. Μία πάλη ιδεών, που ξετυλίγεται σαν το πιο επικίνδυνο ανθρωποκυνηγητό.

Βλέπω το Σπύρο να με χαιρετά από μακριά. Το πρωί καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι συζητώντας. Φορούσε τζιν και καρό πουκάμισο. Τώρα έστεκε δίπλα μου με φόρμα και αντιασφυξιογόνα μάσκα. Έμοιαζε ψηλότερος...

Ώρα αργότερα, βρισκόμασταν πάνω στην Πανεπιστημίου μιλώντας για ένα περιστατικό που μόλις είχε συμβεί. Χαλαρωμένα αντανακλαστικά.

Ένας κρότος ακούγεται λίγα μέτρα πίσω μου, και φωνές πλυμμηρίζουν τον αέρα. Τον πιάνω από το χέρι και τρέχουμε. Περίπου χίλια άτομα κατηφορίζουν την πλατεία Συντάγματος. Ο λαιμός μου καίγεται. Κάποιος μου δίνει ένα πακέτο χαρτομάντηλα. "Βρεξ' τα και δώσε και στο παιδί δίπλα σου". Ήξερα πως δε θα έκαναν δουλειά. 

Είμαστε στην αρχή της Μητροπόλεως. Φωνές παντού. 
"Μυρίζει μπαρούτι..."

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Αυτό είναι γι' αυτή



Μπαίνει μέσα, κι ο αέρας γεμίζει όμορφα αρώματα.
Κάθεται δίπλα μου και συνήθως δε μιλάει. Της ρίχνω κλεφτές ματιές.
Κοιτάω, δήθεν έξω, μα απλώς ψάχνω αφορμή να τη συμπεριλάβω στην περιθωριακή μου όραση.

Τα μαλλιά της είναι μακριά. Φτάνουν ως τη μέση της, κυματίζοντας. Και κάνουν αντίθεση με τα μάτια της -ένα ψυχρό γαλάζιο. Έχει λίγο στραβό χαμόγελο και μικρό στόμα. Μικρή μύτη και λευκή επιδερμίδα.
Το βλέμμα της είναι θλιμμένο. Περπατά με το κεφάλι κάτω. Την παρακολουθώ να φεύγει απ' το οπτικό μου πεδίο: κουρασμένο περπάτημα, καμπύλες, όμορφο στήθος.

Δεν είναι μόνο η ομορφιά της. Είναι τα όσα λέει. Ο τρόπος που κινείται. Το γέλιο της. Το βήμα της. Η μουσική που ακούει. Η εφευρετικότητά της. Η φαντασία της. Οι σκέψεις της. Όλα αυτά που καθρεπτίζονται στο χαμόγελό της.

Είναι που είναι αυτή.
Είναι που στέκω ανύμπορη να της πω το οτιδήποτε έξω απ' τα συνηθισμένα.