Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

ΒΙ - ΑΪ - ΑΪ



Τον είδε από μακριά να την περιμένει. Ρούφηξε μια τζούρα από το τσιγάρο της και έριξε άσκοπα υπεροπτικές ματιές στους γύρω της.
Έσβησε το τσιγάρο μπροστά του. "Καλησπέρα".
Δεν κατάφερε να διατηρήσει το απόμακρο ύφος της -σύντομα της κρατούσε το πρόσωπο και την φιλούσε.
"Ποιον κοροϊδεύεις, μικρή;"

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Όταν δακρύζαμε

9.2.2014



Σου είχα πει πως μπορώ να σε δω να πονάς όταν παίζεις. Και σήμερα, λες και το είχα ξεχάσει, έβαλα ένα βίντεο με σένα να τραγουδάς Σιδηρόπουλο.

Μου είχες πει, σε μια απ' τις κρίσεις απαισιοδοξίας σου, πως θα σε ξεχνούσα σύντομα. Σου είχα απαντήσει με ένα ήρεμο "όχι", ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσες εσύ να πιστεύεις κάτι τέτοιο.
Το βίντεο αυτό, είναι τραβηγμένο πριν. Τότε, στις αρχές.

Τα συναισθήματα εκείνου του βραδιού... Ένα σφίξιμο στην καρδιά. Μελαγχολία. Συναίσθημα βαρύ.
Κι όμως, δεν θα καταλάβαινες ποτέ τι ένιωσα. Πώς, όταν έφυγα αφού έπεσαν οι πυροβολισμοί, είχα ανάγκη για το βλέμμα σου. Όχι, δε θα μπορούσες να το κατανοήσεις. Μέσα στον λανθάνοντα ρομαντισμό και τη σκληρόπετση στάση, κάτι πάντα έχανες.

Δε θα ξαναγράψω για σένα -αυτό κι αν είναι πρόκληση. Απλώς, ξέρεις, είμαι καλά. 
Κι όποτε σε σκέφτομαι, είναι κυρίως σκόρπιες σκέψεις. Τα "αν", οι νοσταλγίες και οι αναπολήσεις, μας την έχουν κάνει από καιρό.
Εξάλλου, εμείς περάσαμε. 


Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Αχά



Πριν τον γνωρίσει, τα πάντα βρίσκονταν σε πρόγραμμα.
Ξυπνούσε στις έξι, έπαιρνε κατά τις εφτά το λεωφορείο, και γύρω στις οκτώ παρά ήταν στον προορισμό της. Η μέρα συνεχιζόταν στην ίδια τακτική ρουτίνα -με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Μετά τις γιορτές -αφού, δηλαδή, τον γνώρισε, όλα άλλαξαν.

Σηκωνόταν στις οκτώ, έπαιρνε το λεωφορείο των εννιά, γυρνούσε σπίτι στις τρεις.
Κοιμόταν ξημερώματα, ξυπνούσε με κέφι.
Τραγουδούσε στο δρόμο και χαμογελούσε στ' αδέσποτα.
Κι όποτε τον έβλεπε, τον κοιτούσε κατάματα.

Δεν ήθελε να τον αφήσει να καταλάβει. Διότι, αυτό θα ήταν το ένα και μοναδικό του εισιτήριο... 

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Ωδή στη μόνη εκείνη



Μια φωτογραφία, δυο χρόνια πίσω.
Εκείνη -μακριά καστανόξανθα μαλλιά, απαλό πρόσωπο, αθώο βλέμμα, γλυκά χείλη.
Το κορίτσι που αγάπησα, με κεφάλι γεμάτο θησαυρούς. 

Στη φωτογραφία φοράει ένα στεφάνι με λουλούδια -Πρωτομαγιά 2012. Πριν μεγαλώσει, πριν γνωρίσει, πριν το "τώρα". Στο "τώρα", με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις της αποτυπωμένες στο πρόσωπό της -σα βαθιές, αόρατες ρυτίδες. Κι όμως, δεν πάει καιρός από τη φρεσκάδα και το χαμόγελο.

Κι εγώ άλλαξα -ποτέ κανείς δε μένει ίδιος. Παραμένει όμορφη. Αλλά δεν είναι η ίδια. 
Κι όμως, στο μυαλό μου πάντα θα έχω την εικόνα εκείνης της άβγαλτης μικρής, με την οποία περάσαμε τις ιστορικότερές μας νύχτες κάπου στο πέρασμα της εφηβείας.