Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

160+ βδομάδες



Θα 'ρθει μια μέρα που η κοπέλα θα ακούει τους δίσκους της μόνη. 
Και ήρεμη. Στο σπίτι θα επικρατεί ησυχία. Θα την παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. Και δεν θα την κοιμίζουν φωνές. Θα ξυπνάει με κόρνες αυτοκινήτων και γαυγίσματα σκύλων, που θα ηχούν μέσα της σαν οι πιο προσεγμένες μελωδίες.
Θα μαγειρεύει σε μια μικρή κατσαρόλα.
Θ' ανάβει όλα τα φώτα, θα ουρλιάζει, θα σιωπά.
Δε θα έχει ρολόι. Θα μισεί τα ρολόγια. Και την ώρα. Ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με την ώρα...


Κι όμως, όλα αυτά θ' αργήσουν. Την περιμένουν καρτερικά στο κατώφλι της, μα η πόρτα δε λέει ν' ανοίξει. 

2 σχόλια:

  1. Όταν έμεινα ως πρωτοετής φοιτητής μόνος για ενάμιση μήνα σε άλλη πόλη ήταν νομίζω η πιο ήρεμη περίοδος της ζωής μου. Μετά που υλοποιήθηκε η μεταγραφή του αδερφού μου και ήρθε αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τα πάντα. Τους χώρους, τον υπολογιστή, το wc. Όταν είσαι μόνος είναι αλλιώς. Είσαι αφέντης του χώρου, αφέντης του εαυτού σου. Είσαι ..βασιλιάς.

    Δε ξέρω αν έπιασα το παλμό της ανάρτησης, αλλά όπως και να'χει ...υπομονή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έπιασες ακριβώς τον παλμό της ανάρτησης :-)

      Να σαι καλά!

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...