Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Γραμματακι



Κι αν είναι να τελειώσει, ας τελειώσει σιωπηλά, ανώδυνα. Χωρίς σουρτα φερτα πολλά, λίγες λέξεις προσεγμένες. Ξέρω πως δε θα μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια (ή έστω, εύχομαι να μη μπορώ), έστω για τελευταία φορά. Ξέρω πώς να αποχωριζομαι, ξέρω πως εσύ δεν ξέρεις.

Αν είναι να τελειώσει, ας γίνει μια κι έξω. Χωρίς αποσιωπητικά, χωρίς μεγάλα λόγια. Κι ας πρέπουν τα μεγάλα λόγια τη στιγμή εκείνη...

Να μη μάθω ποτέ για την γυναίκα που θα σου γίνει σύντροφος. Αυτή που θα της χαρίσεις την υπόλοιπη ζωή σου, λέω. Δε θα τ'αντέξω. Κι άντεξα ήδη πολλά, και θα αντέξω κι άλλα που ακόμη δε γνωρίζω. Αυτό όμως, όχι.

Να μη μάθεις ποτέ τη συνέχεια μου. Τους νέους μου δρόμους. Τα αγόρια και τα κορίτσια που θα φιλήσω, που θα ξαπλώσω, που θ' αγναντεψω. Να μη μάθεις αν έκανα αυτό που ήθελα. Αν έφτιαξα εκείνο το χωριό που σου λεγα. 
Κι αν συναντηθούμε σε κάνα φανάρι στην Ακαδημίας, κάνε πως δε με είδες. Κορναρε στον μπροστινό, τρέχα.

Κι ίσως κάπου κάπου να σε θυμάμαι -σε κάποιο τραγούδι, σε κάποια ονόματα,  σε κάποιες ταινίες. Αλλά είναι  περίεργο το παρελθόν, και είναι κρίμα να το μοιρολογουμε.

2 σχόλια:

  1. "Αλλά είναι περίεργο το παρελθόν, και είναι κρίμα να το μοιρολογουμε."
    τεράστια αλήθεια.. η ζωή προχωράει και εμείς πρέπει να προχωρήσουμε μαζί της..
    σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί αν δεν προχωρήσουμε, προφανώς κάτι θα χάσουμε. Και είναι το τελευταίο που θέλουμε σε μια ζωή σαν κι αυτή :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...