Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Αειθαλείς πεταλούδες



Αλεξάνδρας - Μεσογείων.
Εθνική - Αττική Οδός.
Πάνω στη μηχανή. Πάνω στην Αθήνα, μέσα στην Αθήνα.
Με "πρέπει" και περιορισμούς ν' αναπνέουν στα κεφάλια μας.
Ένα καλοκαίρι -το δεύτερο που αγάπησα τόσο.
Ένα καλοκαίρι βουτηγμένο σε καπνούς, γέλια, ψέματα, ευτυχία, έρωτα, έρωτα, έρωτα.
Το καλοκαίρι της αμφιβολίας, της χαράς, του άδειου του σπιτιού. Το δικό μας, το τόσο δικό μας καλοκαίρι. Το καλοκαίρι της αποζημίωσης.
Φεγγάρια έφυγαν και ήρθαν απ' την Επίδαυρο ως την Αττική, απ' την Κρήτη ως το Λαγονήσι.

Και τώρα προσπαθεί να μπει το φθινόπωρο κι εμείς του λέμε "Πέρνα". Του λέμε "Βιάσου, πρέπει να χειμωνιάσει".
Κι όλα αυτά γιατί ζήσαμε τους ήλιους που ονειρευτήκαμε

8 σχόλια:

  1. " Ένα καλοκαίρι -το δεύτερο που αγάπησα τόσο."
    " Κι όλα αυτά γιατί ζήσαμε τους ήλιους που ονειρευτήκαμε "
    ^_^
    ντάξ' τέλειο ..!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να ξερεις ομως πως αυτος ο πουστης ο ηλιος δεν τελειωνει ποτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε αντίθεση με αυτά που έγραφα τότε στο από πάνω κείμενο (πάει καιρός, ναι), θέλω τον ήλιο σαν τρελή. Οπότε το καλό που του θέλω να μην φύγει.

      Διαγραφή
  3. Και οι στιγμές περνάνε σαν εποχές πετάνε όπως οι πεταλούδες
    Καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και δεν μένει τίποτα πια, μόνο μνήμη.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...