Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Η κίτρινη λάμπα (ή "Το Προφανές")


Η κίτρινη λάμπα άναψε πάλι. Ακριβώς όπως είχες πει πως θα κάνει.

Πάντα δείχνεις να ξέρεις τι θα συμβεί. 
Ξέρεις τι θα συμβεί ακόμα και στην κίτρινη λάμπα μου.
Εγώ, όμως, ξέρω κάτι που εσύ δεν ξέρεις. Ξέρω πόσο θέλω το μαύρο μου. Το μαύρο που θα γεννήσει το Φως.
Ένα φως που δεν έχει να κάνει με καμιά κίτρινη λάμπα στον κόσμο.
Γιατί, βλέπεις, όσο κι αν αγαπώ την κίτρινη λάμπα μου, γνωρίζω πως ποτέ δε θα μοιάσει στο μαύρο μου. Αυτό το ιδεατό, ουτοπικό μαύρο. Το μαύρο της Απελευθέρωσης της πεταλούδας που ζει μοναχά μια μέρα.
Αλλά πού να καταλάβεις εσύ αυτό το μαύρο. Και το "εσύ", αλήθεια, δεν είναι προσωπικό. Πιο ορθά, είναι "εσείς", αλλά λόγω ποιητικής αδείας (χα)... καταλαβαίνεις.

4 σχόλια:

  1. Μισουσα παντα το τεχνητο φως.... μπορει πολλες φορες να ειναι εντοντο, αλλα παντα ειναι ψευτικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απ'την άλλη και το μαύρο μας έχει τη γοητεία του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά, δεν είναι μόνο γοητεία, αλλά όνειρο και στόχος.

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...