Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Κλέφτες κι Αστυνόμοι



Έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε, ονειρευόταν τις φωτιές που θα αντίκριζε, έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε, σκεφτόταν τους μπάτσους να τρέχουν, προσμονούσε να κλείσει τη ζακέτα της.
Λίγο τρέξιμο, μερικές στάσεις του μετρό και κάποια χιλιόμετρα παραπέρα, είχε πλέον φτάσει.
Ο θόρυβος δεν άργησε να φτάσει κοντά τους -κρότοι, ήχοι από γυαλιά σπασμένα, τζάμια σπασμένα, φωνές σπασμένες.
Με την πρώτη κρότου - λάμψης, τα αυτιά της βούλωσαν.
Οι πρώτες μολότοφ κοσμούσαν υπέροχα, πια, τους δρόμους.
Ώσπου το μπαμ έγινε, κι αυτή έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε σ' ένα παιχνίδι που δεν ήταν πια παιδικό, ένα παιχνίδι επικίνδυνο, ένα παιχνίδι γεμάτο μαγική αδρεναλίνη.
Το αγαπούσε αυτό το παιχνίδι -αυτό το παιχνίδι που όποιος δεν τρέξει ή δεν κρυφτεί, χάνει.
Κι ας θόλωναν τα μάτια κι η μνήμη της απ' την ένταση και τα χημικά. 

5 σχόλια:

  1. To ειχαν πει οι Clash με μεγαλη επιτυχια... Police on my back.

    https://www.youtube.com/watch?v=Sq_HtgGOIfE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε..

    γιατί μου θυμιζει αυτό «πολύ» από την ζωή μου?

    πολύ όμορφο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...