Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Η Μαρία - Κατερίνα




Ένα αγόρι βόλταρε πάνω στο ποδήλατό του στη σχεδόν άδεια αποβάθρα.
Έψαχνε την τσάντα της και κοιτούσε γύρω της χαμένη. Κι εκεί, την είδε.
Εκεί, στον πιο αδιάφορο σταθμό του μετρό. Δεν την κατάλαβε στην αρχή. "Όμως, σε ποια άλλη θα μπορούσαν να ανήκουν αυτά τα μαλλιά;"

Τα μαύρα, μακριά μαλλιά που κάποτε είχε ξαπλώσει δίπλα τους.
Και θυμήθηκε τα βράδια στο δωμάτιό της.
Τότε που δανειζόταν τα ρούχα της, τότε που της άφηνε σημειώματα για να τα βρει όταν ξυπνήσει.
Τη θυμήθηκε να περπατά σκυφτή, να γέρνει απ' το βάρος της τσάντας τονίζοντας, έτσι, τις καμπύλες.
Θυμήθηκε τη μυρωδιά της.

Προσγειώθηκε γρήγορα στο παρόν, όμως.
Γιατί θυμήθηκε και εκείνο το παγωμένο βλέμμα, το αμήχανο χαμόγελο που είχε αντικρίσει πάνω της λίγους μήνες νωρίτερα.

1 σχόλιο:

Ένα τσιγάρο δρόμος...