Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Άλλη μια Ωδή



Νέος Κόσμος.
Κίτρινοι τοίχοι.
Μονό κρεβάτι.
Ήλιος.
Μεγάλο χαμόγελο.



Σκέφτομαι γρήγορα. Πολύ. Βιάζω τη φαιά ουσία μου.  *  Σκέφτομαι έντονα.
Κρύβω δυναμισμό βαθιά μεσ' το ξεροκεφαλό μου.
Με τσιγκλάω, με δαγκώνω.  *  Μπουρλοτιάζω κάθε σπιθαμή μου.

Κι ύστερα φοβάμαι  *  κουράζομαι  *  βαριέμαι.
Γεμίζω τη μπανιέρα με το μόνο φίλο που γνώρισα ποτέ -το ρομαντισμό λέω- και κοιμάμαι εκεί.
Εκεί στα βρωμόνερα του ρομαντισμού.
Αγκαλιάζω ΕΜΕΝΑ  *  μου κάνω ΕΡΩΤΑ  *  μου ΞΕΣΚΙΖΩ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ.

4 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Αν αποστασιοποιηθείς από τα γεγονότα αργότερα και τα ξανακοιτάξεις, να ίσως είναι καλό.

      Διαγραφή
  2. Αν στην αρχη μιλας παντως για την περιοχη του Ν. Κοσμου, τοτε πρεπει να πουμε πως αυτο το μερος δημιουργει εντονα συναισθηματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...