Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Ακόμα




Σε μια μικρή θυρίδα θ' αποθέσω το χαμόγελο που λέω δικό σου, παρέα με εικόνες της άπατης λίμνης που φέτο δε θα 'ναι ίδια. Θα φυλάξω το κλειδί στο μανίκι της κίτρινης μπλούζας σου και θα τη διπλώσω κάτω απ' το μαξιλάρι. Δε θα είναι πολλές οι μέρες μακριά σου, προτιμώ όμως να τις ονομάζω δεκαετίες. Εξάλλου, ο χρόνος και η οριοθέτησή του είναι εφευρέσεις γήινες, ώστε να μετράμε ευκολότερα τη μικρότητά μας. Κι έτσι που λες, όταν θα ακούω το τσικ παλιά αναλογικής, θα γυρνάω μισή στροφή το κεφάλι. 
Αλλά ξέρω πως θα έρθει το καλοκαίρι που το κούτελό σου θα 'ναι ιδρωμένο μεσ' το βαγόνι μιας αμαξοστοιχίας που θα αγκομαχά στα Βαλκάνια. Κι αν το μικρό παρόν δεν ικανοποιεί αυτό που ίσως είναι έρωτας, μάθε πως ο Ναζίμ Χικμέτ ήξερε τί έγραφε.

1 σχόλιο:

  1. Καλά τα τρένα στα βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε!Κοντεψα να πεθάνω σε ένα :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...