Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Τα παντού σου



Πάνω στο κρεβάτι μου έχω ένα φούτερ σου και μια παλιά σου φόρμα.
Φοράω τις γκρι κάλτσες σου.
Δίπλα μου βρίσκεται ένα άδειο μπουκαλάκι απ' το άρωμά σου.

Αλλά κυρίως, έχω τη μυρωδιά σου πάνω μου.
Το δέρμα σου στα μαλλιά μου.
Τον ιδρώτα σου στις φλέβες μου.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Άλφα







Στο πρώτο τσιγάρο της ημέρας, σκέφτομαι εμάς να κάνουμε έρωτα.
Ένα λατερνιάρη με ιδρωμένα χέρια, και το πόσο όλοι μοιάζουμε με ποτάμια. 

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Λίγο πριν τις 6:75



Η γη στέκεται πάνω σ' ένα μαύρο πλακάκι στην οδό Ερμού ενός άλλου γαλαξία.
Την ποδοπατάνε  διερχόμενοι περαστικοί, κορίτσια με τακούνια και κουρασμένα παιδάκια, από μια βόλτα με τους γονείς τους που ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν.
Μια κονκάρδα πέφτει από μια κοπέλα κι εκείνη σκύβει να τη μαζέψει (αποκαλύπτοντας το λευκό δέρμα της μέσης της).

Ξέρεις, ποτέ δεν έχω δει Ασιάτη να καπνίζει.
Και ο κόσμος είναι τόσο κακός!
Α, και η Αθήνα άσχημομορφη.
Και όλα μα όλα
είναι τυχαία. 

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Ακροπόλ

Έχουμε τόσο πολύ εναποθέσει
τις ελπίδες μας
στο βράδυ,
που ξεχνάμε πόσο
μικρό
είναι.
Η νύχτα είναι ο αντίποδας της μέρας,
κι ο ήλιος για να την
εκδικηθεί που του κλέβει τη δόξα,
την κάνει τοσοδούλα
τιποτένια
ισχνή.
Για αυτόν τον λόγο,
πάμε οι χαζοί και
γεμίζουμε τα βραδινά σύννεφα
με όνειρα
προσδοκίες
και γιγάντια "θέλω"
Και όταν θυμόμαστε πως δεν έχουμε
παρά
εφτά οχτώ εννιά ώρες
γκρεμοτσακιζόμαστε
και ξυπνάμε με ματωμένα γόνατα.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

1500



Μείνε εδώ.
Σφίξε με στην αγκαλιά σου και πες μου πως όλα θα πάνε καλά.
Ας γίνουμε αόρατοι. Το ξέρεις και το ξέρω πώς μπορούμε.
Έλα να περάσουμε πέντε μερόνυκτα μαζί -όχι δε θέλω πολλά, ένα κρεβάτι κι ένα παράθυρο αρκούν.
Γέμιζέ με με τον προστατευτισμό σου, και 'γω θα σε διαβεβαιώνω πως το σώμα μου έπαψε να φοβάται. Θα είσαι εδώ και δε θα πονάω.
Κι όταν όλα τελειώσουν, όταν η ουσία φύγει από μέσα μου, όταν η μήτρα μου επιστρέψει στην ουδετερότητά της και το κεφάλι σου φράξει καθετί αρνητικό, τότε θα σηκωθούμε, θα αγοράσουμε δυο μιλκσέικ φράουλα βανίλια, θα κάτσουμε στην άκρη του κόσμο (ή στο μπαλκόνι σου) και θα τα πιούμε.