Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Αειθαλείς πεταλούδες



Αλεξάνδρας - Μεσογείων.
Εθνική - Αττική Οδός.
Πάνω στη μηχανή. Πάνω στην Αθήνα, μέσα στην Αθήνα.
Με "πρέπει" και περιορισμούς ν' αναπνέουν στα κεφάλια μας.
Ένα καλοκαίρι -το δεύτερο που αγάπησα τόσο.
Ένα καλοκαίρι βουτηγμένο σε καπνούς, γέλια, ψέματα, ευτυχία, έρωτα, έρωτα, έρωτα.
Το καλοκαίρι της αμφιβολίας, της χαράς, του άδειου του σπιτιού. Το δικό μας, το τόσο δικό μας καλοκαίρι. Το καλοκαίρι της αποζημίωσης.
Φεγγάρια έφυγαν και ήρθαν απ' την Επίδαυρο ως την Αττική, απ' την Κρήτη ως το Λαγονήσι.

Και τώρα προσπαθεί να μπει το φθινόπωρο κι εμείς του λέμε "Πέρνα". Του λέμε "Βιάσου, πρέπει να χειμωνιάσει".
Κι όλα αυτά γιατί ζήσαμε τους ήλιους που ονειρευτήκαμε

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Δική σου


Είναι παιδάκι. Είναι ένα παιδί με σκόρπιες ασημί τρίχες στα μαύρα του μαλλιά.
Είναι ένα παιδί που κρατάει τσιγάρο, το γυμνό σώμα μου, ένα παιδάκι.
Ένα παιδάκι είναι. Ένα μικρό αγόρι με παρελθόν που αποφεύγω να μάθω, κι εμπειρίες και ίσκιους στην αγκαλιά του.
Είναι μόνο ένα παιδάκι, κι ας κουβαλάει χρόνια στην πλάτη του.
Εγώ, εξάλλου γι' αυτό τον ένιωσα. Για την ασυμβατότητα που γέμιζε τον εαυτό του, τον αέρα, εμένα.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Άτιτλο



Ένα κόκκινο φεγγάρι για τις ζωές που δεν πρόλαβα δίπλα του.
Μια καραμέλα για κάθε ασήμαντο ψέμα σ' εκείνους.
Ένας μαρκαδόρος για όλα τα συναισθήματά μου.
Μια ομπρέλα για τις πράσινες ζήλειες μου.
Οι λεπτοδείκτες για το χρόνο που ποτέ δεν αρκεί.
Η παιδικότητα κι ο ενήλικος έρωτας -ταυτόχρονα.
Ένα παραθυρόφυλλο για τη μοναξιά μου.

Και τα όνειρα -ναι, τα όνειρα- που δε θα προλάβω να ζήσω...

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Απ' το ντουλάπι



Το βαγόνι γεμίζει.
Μυρίζω το άρωμά της (με "τ" μικρό, πια).
Ο σταθμός του Ελαιώνα είναι τόσο μίζερος. Ο σταθμός του Κεραμεικού τόσο φωτεινός. Ίσως φταίνε οι αναμνήσεις -αν και στον Ελαιώνα δεν έχω αναμνήσεις. Ναι, αυτό θα φταίει.

Κρατάω ένα μήνυμα που δεν κατάφερα να παραδώσω. Δεν το άφησα κάτω απ' την κούπα που πίνει τον καφέ του, γιατί φοβήθηκα.

...Και η μεγαλύτερή μου ήττα, είναι η μνήμη.

Η Ακρόπολη είναι διακριτή από παντού. Ιδίως όταν είμαι πάνω στη μηχανή του. Ω, θα μπορούσα πεθάνω πάνω στη μηχανή του...

Αναρωτιέμαι αν αυτό θα το διαβάσει στο σωστό χρόνο.
Πείσματα...

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Γραμματακι



Κι αν είναι να τελειώσει, ας τελειώσει σιωπηλά, ανώδυνα. Χωρίς σουρτα φερτα πολλά, λίγες λέξεις προσεγμένες. Ξέρω πως δε θα μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια (ή έστω, εύχομαι να μη μπορώ), έστω για τελευταία φορά. Ξέρω πώς να αποχωριζομαι, ξέρω πως εσύ δεν ξέρεις.

Αν είναι να τελειώσει, ας γίνει μια κι έξω. Χωρίς αποσιωπητικά, χωρίς μεγάλα λόγια. Κι ας πρέπουν τα μεγάλα λόγια τη στιγμή εκείνη...

Να μη μάθω ποτέ για την γυναίκα που θα σου γίνει σύντροφος. Αυτή που θα της χαρίσεις την υπόλοιπη ζωή σου, λέω. Δε θα τ'αντέξω. Κι άντεξα ήδη πολλά, και θα αντέξω κι άλλα που ακόμη δε γνωρίζω. Αυτό όμως, όχι.

Να μη μάθεις ποτέ τη συνέχεια μου. Τους νέους μου δρόμους. Τα αγόρια και τα κορίτσια που θα φιλήσω, που θα ξαπλώσω, που θ' αγναντεψω. Να μη μάθεις αν έκανα αυτό που ήθελα. Αν έφτιαξα εκείνο το χωριό που σου λεγα. 
Κι αν συναντηθούμε σε κάνα φανάρι στην Ακαδημίας, κάνε πως δε με είδες. Κορναρε στον μπροστινό, τρέχα.

Κι ίσως κάπου κάπου να σε θυμάμαι -σε κάποιο τραγούδι, σε κάποια ονόματα,  σε κάποιες ταινίες. Αλλά είναι  περίεργο το παρελθόν, και είναι κρίμα να το μοιρολογουμε.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

160+ βδομάδες



Θα 'ρθει μια μέρα που η κοπέλα θα ακούει τους δίσκους της μόνη. 
Και ήρεμη. Στο σπίτι θα επικρατεί ησυχία. Θα την παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. Και δεν θα την κοιμίζουν φωνές. Θα ξυπνάει με κόρνες αυτοκινήτων και γαυγίσματα σκύλων, που θα ηχούν μέσα της σαν οι πιο προσεγμένες μελωδίες.
Θα μαγειρεύει σε μια μικρή κατσαρόλα.
Θ' ανάβει όλα τα φώτα, θα ουρλιάζει, θα σιωπά.
Δε θα έχει ρολόι. Θα μισεί τα ρολόγια. Και την ώρα. Ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με την ώρα...


Κι όμως, όλα αυτά θ' αργήσουν. Την περιμένουν καρτερικά στο κατώφλι της, μα η πόρτα δε λέει ν' ανοίξει.