Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

εγω κι εσυ κι ακομα παραπερα




Τις Κυριακές τα βράδια στρίβω τσιγάρο και ξαπλώνω. Χώνω τα πόδια μου κάτω απ' το πάπλωμα, εκεί που μέχρι πριν λίγο είχες τα δικά σου. Ανάβω το κόκκινο λαμπατέρ, τρίβω τα πόδια μου μεταξύ τους. Όλοι νομίζουν πως κοιμάμαι. Όμως, εγώ χάνομαι στη δίνη, τη ζάλη του τσιγάρου. Χάνομαι μέσα μου, χάνομαι για μένα. 

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Κλέφτες κι Αστυνόμοι



Έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε, ονειρευόταν τις φωτιές που θα αντίκριζε, έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε, σκεφτόταν τους μπάτσους να τρέχουν, προσμονούσε να κλείσει τη ζακέτα της.
Λίγο τρέξιμο, μερικές στάσεις του μετρό και κάποια χιλιόμετρα παραπέρα, είχε πλέον φτάσει.
Ο θόρυβος δεν άργησε να φτάσει κοντά τους -κρότοι, ήχοι από γυαλιά σπασμένα, τζάμια σπασμένα, φωνές σπασμένες.
Με την πρώτη κρότου - λάμψης, τα αυτιά της βούλωσαν.
Οι πρώτες μολότοφ κοσμούσαν υπέροχα, πια, τους δρόμους.
Ώσπου το μπαμ έγινε, κι αυτή έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε σ' ένα παιχνίδι που δεν ήταν πια παιδικό, ένα παιχνίδι επικίνδυνο, ένα παιχνίδι γεμάτο μαγική αδρεναλίνη.
Το αγαπούσε αυτό το παιχνίδι -αυτό το παιχνίδι που όποιος δεν τρέξει ή δεν κρυφτεί, χάνει.
Κι ας θόλωναν τα μάτια κι η μνήμη της απ' την ένταση και τα χημικά. 

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Η Μισή



Είμαι μόνη
Χωρίς μουσική
Χωρίς την κάπνα σου
Χωρίς ζεστασιά
Χωρίς φίλους
Χωρίς μέρος για να κρυφτώ
Χωρίς στήριγμα
Είμαι ένα "χωρίς" απόψε
και ποιος ξέρει τι θ' απογίνω

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Η κίτρινη λάμπα (ή "Το Προφανές")


Η κίτρινη λάμπα άναψε πάλι. Ακριβώς όπως είχες πει πως θα κάνει.

Πάντα δείχνεις να ξέρεις τι θα συμβεί. 
Ξέρεις τι θα συμβεί ακόμα και στην κίτρινη λάμπα μου.
Εγώ, όμως, ξέρω κάτι που εσύ δεν ξέρεις. Ξέρω πόσο θέλω το μαύρο μου. Το μαύρο που θα γεννήσει το Φως.
Ένα φως που δεν έχει να κάνει με καμιά κίτρινη λάμπα στον κόσμο.
Γιατί, βλέπεις, όσο κι αν αγαπώ την κίτρινη λάμπα μου, γνωρίζω πως ποτέ δε θα μοιάσει στο μαύρο μου. Αυτό το ιδεατό, ουτοπικό μαύρο. Το μαύρο της Απελευθέρωσης της πεταλούδας που ζει μοναχά μια μέρα.
Αλλά πού να καταλάβεις εσύ αυτό το μαύρο. Και το "εσύ", αλήθεια, δεν είναι προσωπικό. Πιο ορθά, είναι "εσείς", αλλά λόγω ποιητικής αδείας (χα)... καταλαβαίνεις.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Rockmantic



Προσπαθώ οι μέρες να περνάνε ήρεμα.
Προσπαθώ οι μέρες να περνάνε γρήγορα.
Προσπαθώ να λέω καλές ιστορίες.
Προσπαθώ να χαμογελάω όταν δε χαμογελάει.
Προσπαθώ να μη μολύνω τη, διάσπαρτη στα σεντόνια μου, μυρωδιά του με την ανάσα μου.
Προσπαθώ να προσέχω στα μαθήματα.
Προσπαθώ να βρεθώ μέσα σ' τα άχυρα.

Αλλά μάλλον δεν προσπαθώ αρκετά.
Και το ότι γράφω μικρές μικρές λεξούλες, το ότι συντάσσω ένα λακωνικό κείμενο, είναι κι αυτά αποδείξεις των χαμένων μου χαμόγελων.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Ένα πιατάκι αισιοδοξία



Η βελόνα άγγιξε το βινύλιο.
Το τσιγάρο μόλις είχε ανάψει.
Έπεσε πίσω. Το σώμα της βούλιαξε στο στρώμα (μπήκε μέσα του / την κατάπιε / αυτή χαμογέλασε).
"Σ' αγαπώ με τον πιο μικρό, αδέξιο τρόπο".
Ο χώρος της -ήρεμος, ζεστός, πάντα ζεστός. Δικός της.

Έπαιζε Bram Tchaikoftsky.
Το στόμα της στέγνωνε. Το μεσημέρι περνούσε, λεπτό το λεπτό. Άγγιζε τα σημάδια του πάνω της.Η τρυφερή της ρουτίνα την έκανε χαρούμενη (χαρούμενη χαρούμενη, ω)
"Πες στη μαμά πως έφυγα" έλεγε η φωνή πάνω απ' τη σκάλα. Κλειδιά στην πόρτα. Ξανά μόνη της.
Αυτή, και τα δεκάξι της χρόνια. Δεκάξι και έρωτας. Δεκάξι και χαρμολύπη (όμορφη λέξη). Δεκάξι και γέλιο. Μια ζωή δεκάξι.

Ήταν κιόλας Οκτώβρης. 

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Στα κύματα



Φέρτε μου κερί και πούπουλα, να φτιάξω φτερά για να ζεσταθώ. Φέρτε μια κανάτα ν' αδειάσω όλο το αίμα που κυλάει στις αρτηρίες της καρδιάς μου.
Και μερικά κουτιά για να ακουμπήσω όλα τα όργανα που με κάνουν και νιώθω.
Πάρτε την ανατριχίλα από πάνω μου! Ας ψοφήσουν και οι γαμημένες οι πεταλούδες...