Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Part 1




όλες τις νύχτες του χειμώνα τις ήπιαμε στο πουέρτο
όλες τις καρδιές τις στήσαμε σε περίπτερα με σοκολάτες
όλη τη θάλασσα τη ρουφήξαμε κατευθείαν και δεν έμεινε σταγόνα
όλα τα χρόνια τα ξεχάσαμε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι
όλη την εφηβεία τη λούσαμε στον ιδρώτα και τα ποιήματα
όλους τους χορούς τους αφήσαμε να μας πονέσουν
όλες τις μυρωδιές τις χαράξαμε σ' ένα παγκάκι
όλα τα παπούτσια τα λιώσαμε χωρίς να λέμε να τ' αποχωριστούμε
όλους τους δρόμους τους αναφλέξαμε
όλα τα μπουκάλια τα ερωτευτήκαμε
όλα τα μεσημέρια τα παραδώσαμε στη ντάγλα
όλο το θυμό το νιώσαμε στο στομάχι, τις γροθιές και τα χείλη

δεν ξέρω τι άλλο. 
συνεχίζεται. 

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Πριν ξημερώσω




Εδώ ο ουρανός είναι καθαρός, λεύτερος, μαύρος όπως πρέπει να είναι, μαύρος με μικρά άσπρα λαμπιόνια τσίρκου.
Κάποια τους είναι νεκρά εδώ και δεκάδες χρόνια. Δεν ξέρω.
Άλλα φωτίζουν τις ένδοξες μέρες σου, έτη φωτός και λίγα μέτρα μακριά. Δεν πρόλαβα.
Τι πάει να πει πως υπήρξε αυτό το λαμπιόνι;
Τι σημασία έχει;
Σε φώτισε όταν γέλασες, όταν πηδήχτηκες, όταν έπλυνες τα μαλλιά σου. 
Και το δικό μου λαμπιόνι, να, είναι νέο. Φωτίζει, κι όσο περνάει ο καιρός θα φωτίζει κι άλλο. Ώσπου θα υπερθερμανθεί, θα γιγαντωθεί και θ' απογίνει.
Το δικό μας λαμπιόνι βρίσκεται εκεί. Είναι χλωμό. Αναβοσβήνει, χωρίς να θέλει να πεθάνει.
Έχουμε κι εμείς κάτι απ' αυτό.
Κι ας καταστρεφόμαστε απ' τον θάνατο που κάθε μέρα πλησιάζει κι άλλο. 

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Άνωση





Δε διαφέρω απ' την πεντάχρονη εαυτή μου. Η πεντάχρονη εαυτή μου βέβαια δε θα άφηνε ακάλυπτα τα βυζγιά της. Δε θα έδειχνε τόσο όμορφη  με τα νερά να στάζουν στις ρώγες της.
Δεν ήμουν όμορφη. Ήμουν αισθησιακή.
Με χάζευαν. Έβγαινα απ' τη θάλασσα αργά, ώστε να μαζέψω τα θρασύτατα βλέμματά τους πάνω μου. Να τους νιώσω να θυμώνουν με τον αισθησιασμό μου.
Κι οι φλέβες μου κόχλαζαν.

Οι φαλλοί σας φοβούνται τα βυζγιά μου. Είναι καλοσχηματισμένα και όμορφα. Κι ας μην εξουσίασαν. Οι φαλλοί σας με ναρκοθετούν απ' την αυγή του κόσμου. Γι' αυτό είναι άσχημοι. Γι' αυτό δε με θέλουν ελεύθερη. Γι' αυτό με κοιτάτε με θυμό.

Έτσι κι εγώ βυθίζομαι στην άνωση. Κι όταν βγαίνω έξω, απ' τα μαλλιά μου κρέμονται ζωντανοί αστακοί.

Δε σας φοβάμαι.


Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Ταξίδι στο κέντρο της Ιβηρικής



Η πόρτα θα κλείσει. Το δωμάτιο θα 'ναι ελάχιστο -μια κουκέτα, ένα παράθυρο και μια τουαλέτα. Θα σκέφτομαι το "Έγκλημα στο Εξπρες Οριαν" και την κυρία με το κιμονό. Θα γκρινιάζεις πως πονάει η μέση σου και θα σκιάχνεις τα μαλλιά πίσω απ' το αυτί. Θα σε σύρω στην κουκέτα, εσύ θα ρωτήσεις "τι θες;" κι εγώ θα απαντήσω κάτι σαν "να γεμίσουμε το τρένο με ήχους απ' το καταπληκτικότερο σεξ που έχει γίνει ποτέ". Δε θα δείχνεις να με συμμερίζεσαι, γαμώτο.
Θα πάμε, λοιπόν, στην τραπεζαρία, το μπαρ ή όπως σκατά το λένε, εσύ θα πάρεις τον καφέ σου πετιμέζι κι εγώ κάτι με φρούτα, χυμό ή τσάι.
Τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ θα περνάμε μέσα από τοπία που δεν έχω φανταστεί ακόμα. Ιδανικά, ο ουρανός θα 'ναι πορτοκαλί.
Κάπου θα τριγυρίζει ένα μυρμήγκι. Θα το σηκώσω στον δείκτη και θα το βάλω ανάμεσά μας.
Θα σου πω κάτι που θα μοιάζει με "Είμαστε εγκλωβισμένοι σ' ένα τρένο, ενώπιον ενός τρίτου (θα κοιτάξουμε και οι δύο το ζαλισμένο μυρμήγκι, το οποίο θα βγάλει κάτω απ'την κοιλιά του ένα ημίψηλο κι ένα μπαστούνι και θα τα φορέσει). Βάσει συνθηκών, λοιπόν, δεν μπορείς να μου αρνηθείς πια τα δύο πράγματα που πάντα αρνήσαι: να δοκιμάσεις βρώμη και ν' ακούσεις Τσαϊκόφσκι". Θα απαντήσεις πως "ο Τσαϊκόφσκι είναι βαρετός", κι εγώ ίσως θυμώσω λίγο.
Εντωμεταξύ, το μυρμήγκι θα χορεύει με βήματα παράξενα και άγνωστα, που πρώτη φορά θα αντικρίσουμε και που -βεβαίως- θα μας παραξενεύσουν. 

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Ακόμα




Σε μια μικρή θυρίδα θ' αποθέσω το χαμόγελο που λέω δικό σου, παρέα με εικόνες της άπατης λίμνης που φέτο δε θα 'ναι ίδια. Θα φυλάξω το κλειδί στο μανίκι της κίτρινης μπλούζας σου και θα τη διπλώσω κάτω απ' το μαξιλάρι. Δε θα είναι πολλές οι μέρες μακριά σου, προτιμώ όμως να τις ονομάζω δεκαετίες. Εξάλλου, ο χρόνος και η οριοθέτησή του είναι εφευρέσεις γήινες, ώστε να μετράμε ευκολότερα τη μικρότητά μας. Κι έτσι που λες, όταν θα ακούω το τσικ παλιά αναλογικής, θα γυρνάω μισή στροφή το κεφάλι. 
Αλλά ξέρω πως θα έρθει το καλοκαίρι που το κούτελό σου θα 'ναι ιδρωμένο μεσ' το βαγόνι μιας αμαξοστοιχίας που θα αγκομαχά στα Βαλκάνια. Κι αν το μικρό παρόν δεν ικανοποιεί αυτό που ίσως είναι έρωτας, μάθε πως ο Ναζίμ Χικμέτ ήξερε τί έγραφε.