Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Ταξικές μαλακίες




Η θάλασσα η πνίχτρα, που τάχθηκε με το μέρος τους. Τα σύνορα - θηλιές.
Το χρήμα που ρέει στην πλάτη μου, και τη δική σου, και τη δική της, και τη δική του.
Το χρήμα που πέφτει ατσάλινο στη σάρκα, με γδούπο, και μας γεμίζει σημάδια, πληγές, μωβ μελανιές και άραφτες ουλές.

Όμως, εντάξει, πού και πού είναι αναγκαίο. Γιατί, αν δεν πονέσει η δική μας πλάτη, πώς θα ευχαριστήσουμε αυτόν που τόσο μεγαλόχαρα κάνει το χρήμα να ρέει; Είμαστε όλοι αδέρφια και τ' αδέρφια τσακώνονται πού και πού. Σωστά; Κι αν πεθάνουν μερικοί (κατά λάθος, δε φταίξαμε, αλήθεια), θα γεννηθούν κι άλλοι. Ούτως ή άλλως, κάπως πρέπει να καταπολεμηθεί ο υπερπληθυσμός. Σωστά;

Τι όμορφος που είσαι όπως χαμογελάς. Η συγκατάβασή σου είναι σχεδόν μαγευτική. Χαμογέλα μου κι άλλο. Χαμογέλα μου, κι υπόσχομαι να μην πονέσει. Το σύρμα που θα τυλίξω στο λαιμό σου ίσα που θα σε χαϊδέψει. Ξέρεις, σαν τα αγγίγματα που έχει πάψει να σου χαρίζει η γυναίκα σου δεκαετίες πια. Κάποιοι κοκκινίζουν στη συνέχεια, άλλοι λυγίζουν κι αρχίζουν το βήχα. Προσωπικά, προτιμώ εκείνους που ουρλιάζουν. Θες να μάθεις τη συνέχεια; Ρωτώ διότι ίσως δεν θα έχεις τη χαρά ο ίδιος.
Συγγνώμη, συγγνώμη που βιάζομαι όμως, βλέπεις, περίμενα πολύ καιρό γι' αυτό. Για να 'μαι ειλικρινής, η αναμονή κράτησε αιώνες. Άλλαξα ονόματα, μορφές και τόπους ώσπου να φτάσω ως εδώ, και πια δεν μπορώ να περιμένω. Κάτι με τραβούσε κοντά σου πάντοτε, ας πούμε. Ναι, ναι, έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν καταλαβαίνεις; Μα νομίζω πως καταλαβαίνεις πολύ καλά! Εξάλλου, γνωριζόμαστε από παλιά...


Θα σε γυμνώσω, και θα χαράξω στο κορμί σου γραμμές καμπύλες, περίεργες, κυκλικές κι ευθείες. Μέχρι χθες τις ονόμαζαν σύνορα. Όσο το αίμα θα ρέει πηχτό θα χώσω δίπλα στην καρωτίδα σου ένα ατσαλένιο νόμισμα. Όχι για να ξεπληρώσεις το Χάρο, μα περισσότερο για να με θυμάσαι.

Θα φροντίσω σαν σε βρουν να μοιάζεις καπνισμένος. Με μια πρώτη ματιά, θα πουν πως έφυγες από ασφυξία. Μάλλον κανείς τότε δε θα θυμηθεί τη γυναίκα που βρέθηκε νεκρή απ' το μαγκάλι. Ω, δεν περίμενα κάτι άλλο. Παραείναι κουτοί για ν' αντιληφθούν τους συμβολισμούς μου.
Οι λιωμένοι σπόνδυλοι των δαχτύλων και το βαθούλωμα στο οστό του σβέρκου θα είναι για όλους αυτούς που σκοτώθηκαν στις φάμπρικες, κι η ασχήμια, η φθορά και η βρώμα θα πηγάζουν από τα υγρά του σώματος κάθε γυναίκας που εκμεταλλεύτηκε νταβατζής.

Όλα είναι ταξικές μαλακίες.
Για να ξέρεις.