Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Επί τη ευκαιρία





Φώναξαν "σύντροφοι!"
κι εμείς γυρίσαμε να δούμε
ποιος λυκοκραυγή ορθώνει.
Τίποτα.
Φύλλα, κι ένας άνεμος φθισικός 
τρωτός όπως το ένδοξο
-στ' αλήθεια, τόσο ένδοξο-
παρελθόν.
Σαν θεόσταλτη τιμωρία (για όσα αμελήσαμε)
τα οστά μας πάγωσαν,
το δέρμα πέτρωσε.
Μόνο οι βολβοί δώθε κείθε τρέχαν.
Σκηνές βίαιες, χαμόγελα
όπλα, κόκκινο χρώμα
σκισμένα ρούχα, μαύρο χρώμα
μπογιατισμένα χέρια
όλα σα φιλμ χιλιοειδομένο.
Η ιστορία θα μάθει να μας αγνοεί,
αφού το παρελθόν σεβαστήκαμε
αντί να το χρησιμοποιήσουμε σα προσάναμα
στη μισόσβηστη φωτιά.


(Η ιστορία προχωρά, κι ιστορία κρίνεται. Το ίδιο και οι πουλημένες ηγεσίες, οι χαμένες ευκαιρίες και κάθε λογής πισωγυρίσματα σε κομβικές στιγμές)

1 σχόλιο:

  1. Libertarias η ταινια.

    Η ιστορια δεν κρινεται, καταγραφη κανει. Οι ανθρωποι κρινονται απο τις πραξεις και τα αποτελεσματα αυτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...