Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Οι θυμίσεις που εξαφανίστηκαν και έχασα τον τίτλο





Απόψε είναι το βράδυ που αερίζω τα σεντόνια. Στους τοίχους σύντομα θα κρέμονται μυαλά, κι ελπίζω οι θυμίσεις να εξαφανιστούν.
Θ' αφήσω ανοιχτά τα παράθυρα, θ' ανάψω το τζάκι -η καμινάδα θέλει καθάρισμα- και θα φύγω. Πολύ θα 'θελα να κάψω πίσω μου μπιχλιμπίδια και ψεύτικους κολλιέδες, ρούχα άφθαρτα και πονεμένους μήνες. Έπειτα, όμως, στέκω χωρίς δικαίωμα λόγου. Βόλτες στην Καλλιδρομίου ή τη Θεμιστοκλέους, μοναχά.

Δεν είμαι ακόμη έτοιμη να τακτοποιώ εποχές χωρίς να βήχω απ' τη σκόνη, κι ας κάνω φιλότιμες προσπάθειες. Για την ώρα, αρκούν τα κουτάκια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...