Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

ΚρΙΣη




Συνηθίσαμε 
να αποκαλούν δικτάτορες εθνικούς ευεργέτες
τα άψυχα παιδικά σώματα στις ακτές
αριθμούς νεκρών, πνιγμένων, αγνοούμενων 
νόμους, τροπολογίες, άρθρα
να μας σφυρίζουν στο δρόμο
το βιασμό
να φταίει το θύμα για το βιασμό
να χαμογελάμε μηχανικά
τον κατώτατο μισθό 

Συνηθίσαμε
τον Υπέροχο Πρώτο Κόσμο
τους άστεγους
τ' αδέσποτα 
τις αποκλεισμένες ράμπες των πεζοδρομίων

Κανένας ρομαντισμός
Μόνο οι θλιβερές υπάρξεις μας
Το "εγώ" και το "εμείς"
Οι τιποτένιες μούμιες που σέρνουμε αργά 
ως τον τάφο
Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα παρά ένα εργαστηριακό λάθος
Ένας τέρας που απομακρύνθηκε απ' το Φρανκεστάιν του
Μια λειψή οντότητα, βασισμένη σε Θεούς και Δαίμονες
για να δικαιολογήσει τις μίζερες πράξεις της

Μας πρόσφεραν το κομμάτι
κι εμείς παλεύαμε για την πίτα
Όμως, η πίτα σκουλίκιασε
-ώρα για ύπνο.

1 σχόλιο:

  1. ''Μας πρόσφεραν το κομμάτι, κι εμείς παλεύαμε για την πίτα''...
    Αυτό τα λέει όλα!!!
    Πολύ όμορφο μέσα στην ασχήμια που αντικατροπτίζει ο όλος συλλογισμός και οι εικόνες που σου βγάζει...
    Καλησπέρες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...