Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Frank(l)y my dear, I don't give a damn





Κι αν τον σκοτώσω; Αν πάρω, ας πούμε, το μικρό σουγιαδάκι και το καρφώσω στο στομάχι του, πιέζοντας και στρίβοντας ελαφρώς προς τα πάνω; Φράνκι, αγάπη μου, θα σε πιάσουν. Ποιος; Κανείς δε θα με δει. Θα τον αφήσω αιμόφυρτο στη σκοτεινή αποθηκούλα, ενώ θα σκουπίζω τα χέρια μου και θα συνέχιζω τη μπύρα μου. Θα είναι το μικρό μας μυστικάκι. "Μυστικάκι"... Δε θέλω άλλο "μυστικάκι" Φράνκι. Μου αρκείς εσύ. Ωραία, δεν θα το πούμε μυστικάκι. Θα τον σκοτώσω και δε θα το μάθει ποτέ κανείς. Να, τίποτα να κρύψουμε. Τίποτα δε συνέβη. Ποιος θα αποδείξει ότι συνέβη; Ο νεκρός ή εγώ; Κανένα μυστικάκι. Η αλήθεια είναι υποκειμενική, ένας αχόρταγος Ιανός. Θα έκανες καταπληκτική παρέα με τους σοφιστές, μικρή. Χα! Αρχαία ρεμάλια, ποιος τους χρειάζεται αυτούς; Ούτε μια δημοκρατία δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν. Σιγά που θα τους παραχωρήσω την προσωπική μου ανεντιμότητα.

1 σχόλιο:

Ένα τσιγάρο δρόμος...