Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Κούφια




Πενθώ απόψε
μεσ' το αδειανό μνήμα
και σώμα
γιατί 
με ονόμασαν Κασσάνδρα
-όμως το θάρρος να σκιστώ
εδώ σιμά σου
δεν θα το αποκτήσω.

Κι οσάν δειλή,
μικρή που είμαι
τώρα, τη νύχτα
το Ζέφυρο
τη θάλασσα
κάθε στοιχείο και στοιχειό
αυτού του κόσμου
προσκυνώ
και τάμα κάνω
εσένα να φυλάνε 
μόλις εγώ για άλλα μέρη εξοριστώ
για άλλους τόπους που πάντα κάτι θα θυμίζουν
μα πάντα θα 'ναι η ίδια ξενιτιά.

Κι ίσως τότε
μάθω γιατί τόσο αγάπησα
τη λέξη "λησμονιά",
όταν την αίσθηση της κλείδας σου
θα έχω πια ξεχάσει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...