Rockmantic

Προσπαθώ οι μέρες να περνάνε ήρεμα.
Προσπαθώ οι μέρες να περνάνε γρήγορα.
Προσπαθώ να λέω καλές ιστορίες.
Προσπαθώ να χαμογελάω όταν δε χαμογελάει.
Προσπαθώ να μη μολύνω τη, διάσπαρτη στα σεντόνια μου, μυρωδιά του με την ανάσα μου.
Προσπαθώ να προσέχω στα μαθήματα.
Προσπαθώ να βρεθώ μέσα σ' τα άχυρα.

Αλλά μάλλον δεν προσπαθώ αρκετά.
Και το ότι γράφω μικρές μικρές λεξούλες, το ότι συντάσσω ένα λακωνικό κείμενο, είναι κι αυτά αποδείξεις των χαμένων μου χαμόγελων.

Ένα πιατάκι αισιοδοξία

Η βελόνα άγγιξε το βινύλιο.
Το τσιγάρο μόλις είχε ανάψει.
Έπεσε πίσω. Το σώμα της βούλιαξε στο στρώμα (μπήκε μέσα του / την κατάπιε / αυτή χαμογέλασε).
"Σ' αγαπώ με τον πιο μικρό, αδέξιο τρόπο".
Ο χώρος της -ήρεμος, ζεστός, πάντα ζεστός. Δικός της.

Έπαιζε Bram Tchaikovsky
Το στόμα της στέγνωνε. Το μεσημέρι περνούσε, λεπτό το λεπτό. Άγγιζε τα σημάδια του πάνω της.Η τρυφερή της ρουτίνα την έκανε χαρούμενη (χαρούμενη χαρούμενη, ω)
"Πες στη μαμά πως έφυγα" έλεγε η φωνή πάνω απ' τη σκάλα. Κλειδιά στην πόρτα. Ξανά μόνη της.
Αυτή, και τα δεκάξι της χρόνια. Δεκάξι και έρωτας. Δεκάξι και χαρμολύπη (όμορφη λέξη). Δεκάξι και γέλιο. Μια ζωή δεκάξι.

Ήταν κιόλας Οκτώβρης. 

Άτιτλο

Ένα κόκκινο φεγγάρι για τις ζωές που δεν πρόλαβα δίπλα του.
Μια καραμέλα για κάθε ασήμαντο ψέμα σ' εκείνους.
Ένας μαρκαδόρος για όλα τα συναισθήματά μου.
Μια ομπρέλα για τις πράσινες ζήλειες μου.
Οι λεπτοδείκτες για το χρόνο που ποτέ δεν αρκεί.
Η παιδικότητα κι ο ενήλικος έρωτας -ταυτόχρονα.
Ένα παραθυρόφυλλο για τη μοναξιά μου.

Και τα όνειρα -ναι, τα όνειρα- που δε θα προλάβω να ζήσω

Απ' το ντουλάπι

Το βαγόνι γεμίζει.

Μυρίζω το άρωμά της (με "τ" μικρό, πια).

Ο σταθμός του Ελαιώνα είναι τόσο μίζερος. Ο σταθμός του Κεραμεικού τόσο φωτεινός. Ίσως φταίνε οι αναμνήσεις -αν και στον Ελαιώνα δεν έχω αναμνήσεις. Ναι, αυτό θα φταίει.

Κρατάω ένα μήνυμα που δεν κατάφερα να παραδώσω. Δεν το άφησα κάτω απ' την κούπα που πίνει τον καφέ του, γιατί φοβήθηκα.

...Και η μεγαλύτερή μου ήττα, είναι η μνήμη.

Η Ακρόπολη είναι διακριτή από παντού. Ιδίως όταν είμαι πάνω στη μηχανή του. Ω, θα μπορούσα πεθάνω πάνω στη μηχανή του...

Αναρωτιέμαι αν αυτό θα το διαβάσει στο σωστό χρόνο.

Πείσματα...

Τα παντού σου

Πάνω στο κρεβάτι μου έχω ένα φούτερ σου και μια παλιά σου φόρμα.
Φοράω τις γκρι κάλτσες σου.
Δίπλα μου βρίσκεται ένα άδειο μπουκαλάκι απ' το άρωμά σου.

Αλλά κυρίως, έχω τη μυρωδιά σου πάνω μου.
Το δέρμα σου στα μαλλιά μου.
Τον ιδρώτα σου στις φλέβες μου.

Άλφα

Στο πρώτο τσιγάρο της ημέρας, σκέφτομαι εμάς να κάνουμε έρωτα.
Ένα λατερνιάρη με ιδρωμένα χέρια, και το πόσο όλοι μοιάζουμε με ποτάμια. 

Λίγο πριν τις 6:75

Η γη στέκεται πάνω σ' ένα μαύρο πλακάκι στην οδό Ερμού ενός άλλου γαλαξία.

Την ποδοπατάνε  διερχόμενοι περαστικοί, κορίτσια με τακούνια και κουρασμένα παιδάκια, από μια βόλτα με τους γονείς τους που ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν.

Μια κονκάρδα πέφτει από μια κοπέλα κι εκείνη σκύβει να τη μαζέψει (αποκαλύπτοντας το λευκό δέρμα της μέσης της).

Ξέρεις, ποτέ δεν έχω δει Ασιάτη να καπνίζει.

Και ο κόσμος είναι τόσο κακός!

Α, και η Αθήνα άσχημομορφη.

Και όλα μα όλα

είναι τυχαία. 

Ακροπόλ

Έχουμε τόσο πολύ εναποθέσει
τις ελπίδες μας
στο βράδυ,
που ξεχνάμε πόσο
μικρό
είναι.
Η νύχτα είναι ο αντίποδας της μέρας,
κι ο ήλιος για να την
εκδικηθεί που του κλέβει τη δόξα,
την κάνει τοσοδούλα
τιποτένια
ισχνή.
Για αυτόν τον λόγο,
πάμε οι χαζοί και
γεμίζουμε τα βραδινά σύννεφα
με όνειρα
προσδοκίες
και γιγάντια "θέλω"
Και όταν θυμόμαστε πως δεν έχουμε
παρά
εφτά οχτώ εννιά ώρες
γκρεμοτσακιζόμαστε
και ξυπνάμε με ματωμένα γόνατα.

Δύο χειμώνες και δύο καλοκαίρια μετά

Ήταν, λέει, σε κάποια ταράτσα και έπιναν μπύρες. Γύρω γύρω φυτά, και από κάτω τους η Αθήνα.

Καλοκαίρι.

Ο ουρανός ξάστερος, ο άνεμος είχε βδομάδες να δροσίσει την πόλη. Οι ήχοι των δρόμων δεν άγγιζαν την ταράτσα.

"Τα καταφέραμε, ε..."

"Είχες ποτέ αμφιβολία μωρό μου;"

Βήτα

Κι αν ποτέ σου καταλάβεις
τι νιώθω καθώς φεύγεις
Ή πόσο σε χρειάζομαι κάποιες νύχτες
που ξέρω πως δε θα σε βρω στη ντουλάπα μου,
τότε θα θύμωνες με το σύμπαν,
το χρόνο,
τους θεούς
και τις συγκυρίες.
Θα πονέσεις γιατί θα ξέρεις πως θα πονάω κι εγώ.
Όμως, αν κάτι γιατρεύει τις Κυριακάτικες πληγές,
είναι που ξέρω πως θα σε ξαναφιλήσω