Ωδή στη βλακεία

Οι επικίνδυνες πόρτες δεν ανήκουν μόνο στην Αλίκη.
Ιδίως όταν εκτρέφεις στα σπλάχνα σου ένα παιδί
που σου κλωτσάει το στομάχι
σου δαγκώνει τον πλακούντα.
Οι πόρτες δε ρωτάνε αν είσαι έτοιμη
-ας γνώριζες, αναθεματισμένη.
Όμως, καλά να πάθεις, ηλίθιο παιδί.
Η εξέλιξη σε προετοίμαζε αιώνες για να
μπορείς να τιθασεύεις τα ένστικτα που
αναδύονται απ' τα τάρταρα.
Κι όσα κι αν θες ν' αποδεικνύεις,
καλό είναι πού και πού να τις διατηρείς
κλειστές.

Νέες λέξεις

Κοιτάω τα σαλιγκάρια που βγήκαν να συρθούν στην υγρασία
-πάλι εξατομικεύω.
Τα γλοιώδη σώματά του είναι γεμάτα
βρωμιά και χώμα
ενώ κρύβονται για να προφυλαχθούν
από βιαστικούς και άτρωτους.
Ένα πράσινο σαλιγκάρι βρέθηκε το πρωινό αυτό στο δρόμο μου
Σταμάτησα και του 'κανα σήμα να βιαστεί
διότι ξημέρωνε κι ο κόσμος
θα πηγαινοερχόταν.
Χαμπάρι.
Το τσίγκλησα μ' ένα αγριάρι, το 'σπρωξα
λίγο πιο 'κει.
Τίποτα.
Του φώναξα "γέρο, προχώρα"
και γύρισε να μ' αντικρίσει.
Οι κεραίες του συστέλλονταν και διαστέλλονταν
Ένιωσα σαν φοβικό ζώο
που θωρεί κυνηγό
πρώτη φορά.
Το σαλιγκάρι ήταν τόσο άσχημο, εκφραστικό
και ιδρωμένο.
Το 'βαλα στα πόδια

The sTOogeS heLped (a BiT)

Είμαστε καταδικασμένοι να μην ξεφεύγουμε
απ' την αυτοαναφορικότητα
και τις θλιβερές νουθεσίες
το εγώ που ορθώνεται και δε λέει να
σκύψει κεφάλι.
Οι πένες γρατζουνούν τα χαρτιά, αφού τα μελανοδοχεία
ξεράθηκαν,
κι ύστερα βαφτίζουμε τις γρατζουνιές
όπως εξυπηρετεί τις ψυχές μας.
Δένω ένα σκοινί και το σκαρφαλώνω
ενώ ξέρω την κατάληξη
γιατί, αλήθεια, ποιο το νόημα;
Αυτά τα πρωτόλεια μια μέρα θα καούν
όχι ως ανάξια
αλλά ως το καλύτερο μέρος της εαυτής μου.
Διότι, διάβολε, θεέ, μητέρα, πατέρα
αυτό είναι τέλμα μου
αυτή και η ουσία που καταπίνω όταν
κοιμάστε.
Δηλαδή, τούτο 'δω είναι το καλύτερο που
μπορώ να κάνω.
Πάρτε το χαμπάρι
η κόρη σας δεν φωσφορίζει
ούτε στη λάμψη, ούτε στο σκότος.
Μόνο φοράει όμορφα αθλητικά
κρατάει ένα τσιγάρο κι ένα κρασί
και πιστεύει πως ξεφεύγει απ'τη
γήινη πλέμπα.
Όμως, ανάθεμα, μας χάρισαν τόσο
μεγάλη ποικιλία, που δεν αξίζεις να
πεις πως ξεχώρισες.
Θα ξεχαστώ
και το θέμα δεν είναι η υστεροφημία
ούτε η ικανοποίηση της πένθιμης ματαιοδοξίας.
Είναι μια μίξη αυτών των δύο.
Είναι που δεν κατάφερα να
καβαλήσω το διαστημόπλοιο
και που η αναγνώριση κρύβει
συμβιβασμό.
Γι' αυτό λέω πως δεν ξέρω τι παίζει
όταν ακόμα αμφιταλαντεύομαι
στο φάρδος και την ασθενικότητα.

Δεν χρησιμοποιώ ομοιοκαταληξία
γιατί δεν είμαι ικανή.
Πιο ικανή.

TT

Είναι αυτό που κάποιοι το 

αποκάλεσαν κάπως -δε θυμάμαι

Κι εμφανίζεται ήρεμα μεσημέρια

ενώ τσαλακώνεις

τα σεντόνια με την παρουσία σου. 

Ή πάλι, τα αδιάφορα βράδια 

στην καρέκλα του γραφείου.

Άλλοτε στις στάσεις που έχει 

αργήσει το Β5 ή όταν

περιμένεις το φίλο να χαιρετήσει

έναν τρίτο και μια τέταρτη

κι έναν πέμπτο

μένοντας άκαμπτη κι ενοχλητικά χαμογελαστή.

Τότε που κοιτάς το τσατ ρουμ

και μετράς πράσινες κουκίδες, χωρίς

καμιά να σου κάνει, ενώ ξυπνούν

μέσα σου ψίθυροι - - -

Πού και πού συνειδητοποιείς τη μητρότητά σου, ανοίγεις τα πόδια

και ξεπετάς αίμα, βλέννες 

κι ανήσυχα, μουγκά κουτσούβελα

Επιλέγω να μην κρύβομαι, λοιπόν,

πίσω απ' τα κεράκια της τούρτας.

Κι αποδομώ καθετί ποιητικό απ'

τα ποιήματά μου

Δεν είμαι μάνα, ντενεκές είμαι

Ντενεκές

γεμάτος, όχι κούφιος -σας παρακαλώ!

Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ

εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ.

Σημείωση -να μάθω να μη φοβάμαι τη λέξη-

Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Μεγάλωσα

κι έμαθα να τη χειρίζομαι, κυρία δασκάλα.

Όλα μαζί μου έχουν να κάνουν. Γιατί ο κόσμος είμαι 

εγώ. Καταλαβαίνεις;

Χειμωνιάτικο πρωινό ξύπνημα Δευτέρας

Μένω εντός μου. Δε βαδίζω ούτε σκαλοπάτι παραέξω. Ανεβαίνω, γλυστράω και κατηφορίζω. Στριγκλιές και σπασμένα πιάτα, προτεταγμένα μαχαίρια και φουσκωμένες φλέβες, πρόσωπα άσχημα και θυμωμένα, χάπια που φωσφορίζουν σε κάθε ευκαιρία, μηχανές αυτοκινήτων που ενώ βάζουν μπρος, δεν ξέρεις αν θα επιστρέψουν. Εικόνες που δε θα μου κάνουν τη χάρη να μ' εγκαταλείψουν. 

Σκόνη στο μπούστο

Μέχρι να έρθει το λυκόφως 

θα είμαι για πάντα το κοριτσάκι

που κρυβόταν κάτω απ' το

στρογγυλό, ξύλινο τραπέζι

στο σαλόνι.

Κι ύστερα, ως τη χαραυγή,

θα παραμείνω η μικρή

που περπατούσε στις μύτες της

για να μην κρυώνει.

Προς/Από

Ο μικρός ονειροβάτης πιάστηκε
απ' τη μύτη του Μουτζούρη
μια μέρα που το μαγαζί
είχε στόρια χαμηλωμένα.
Διένυσε πεντακόσια χιλιόμετρα
χωρίς συνοδηγό,
κι ήρθε εδώ για ν' αράξει στο παλιό μπαρ
της Φωκίωνος Νέγρη
μ' ένα ουίσκυ χωρίς πάγο,
ένα κρασί ή μια μπύρα
-δανεικά.
Σκοπό δεν είχε, κάτι γόνατα μοναχά
ήθελε να χαϊδέψει
και τα σκεφτόταν αυτά τα γόνατα
καθώς σάλευαν οι κεραμιδόγατοι
στο στενό πίσω απ' το μπαρ.
Και βρωμούσαν τα σκουπίδια, σα βγήκε
έξω για τσιγάρο, παρέα με τη συρφετή
μυρωδιά της αστίλας.
Ώσπου να, ένα ζευγάρι αδύνατα γόνατα
έτριξαν στη γωνία του δρόμου.
Το κίτρινο φως σκίαζε το βαμμένο
της πρόσωπο, το φόρεμά της
ήταν στυλ τσάρλεστον με μερικά
σκισήματα στις μασχάλες.
"Ήρθες" είπε, προσπαθώντας να φανεί
νηφάλια.

Αίμα

credits: “Dream A Dream” Bang Photography

Κοιμάμαι πάνω σε λεκέδες από αίμα, σκεπτόμενη αυτά που δε μ' αφήνεις να αρθρώσω.
Το συνοφρύωμά μου δεν κρύβει περισσότερα από αυτά που είναι: ξεχασμένες εικόνες από ένα αβέβαιο μέλλον.
Ποτέ δεν βάπτισα την πραγματικότητα ερωμένη κι η αλήθεια είναι πως συνήθως φιλώ τα ακροδάχτυλα του φανταστικού.
Όμως, το να μην αποδέχεσαι το παιχνίδι μου ενώ με αυτό σου πρωτοσυστήθηκα, είναι αγενές και βάρβαρο.
Όλο λες πως θες να βοηθήσεις,
ενώ οι συμβιβασμένοι σου τρόποι αδυνατούν να κινηθούν,
λες κι είναι σακατεμένα σώματα.
Κρέμεσαι από νήματα κάμποσα, δεμένα στις άκρες τους με μια παλιά δαχτυλήθρα.
Κι εγώ το δέχομαι, συγκαταβατικά.
Αλλά απόψε σε ρωτάω: Εγώ τι φταίω;
Ποτέ δε θα σε βάλω να διαλέξεις ανάμεσα στο φαράγγι και τον ποταμό.
Αυτό δε σημαίνει όμως πως δε θα συνεχίσω να πνίγομαι απ' τις κουταλιές νερού που με αναγκάζεις να ρουφάω απ' τη μύτη.

Σκατά & σκόνη

Μια μέρα θα γράψω την 

πιο ιδιαίτερη ιστορία του 

κόσμου.

Κι ύστερα θα στη χαρίσω,

θα τη χώσεις σε κάνα συρτάρι  ντουλάπι,

και κάπως έτσι θα έχω εκτελέσει

το χρέος μου απέναντι στον κόσμο.

12.21

Σ'ένα κουτάκι βάζω μια μασέλα παραπεταμένη, λέξεις που μάζεψα από λεξικά, τόνους και άνω τελείες από νοητικά πληκτρολόγια, την πρώτη του Σεπτέμβρη κι ένα κύμα που σκάει μια δροσερή αυγουστονύχτα, τους βολβούς των ματιών της, ένα δάκρυ του από κείνα που παραλίγο να δω, το καλοκαίρι του 2012, τα λίγα εναπομείναντα νησιά στο Αιγαίο και τις εκατοντάδες ανεξερεύνητες ζούγκλες της Ευρώπης, τα βιβλία που δεν είναι τσέπης, μια σημαία απ' τον εμφύλιο του 1936.
Το κουτάκι κλείνει, κι εγώ το βάζω στο πιο ψηλό σημείο του δωματίου, ανάβω ένα τσιγάρο, πετάω τον αναμμένο ζίπο στο χαλί, το μέρος σιγά σιγά λαμπαδιάζει, τα καλάμια μου αρπάζουν, το νυχτικό μου αρπάζει, και τώρα σας γράφω απ' την κόλαση.