Ανάρρωση σπονδύλου

Ραγίζει  το ποτήρι,
σπάει κι ο ουρανός
-το λαμπερό στερέωμα
προσγειώθηκε στα κεφάλια μας
γεμίζοντας τον κόσμο
χαρμάνια καφέ
και πέτρες νεκρές, σβηστές, άχρωμες
όσο το βότσαλο σαν βγει απ' το νερό.
Δολοφονήθηκε η ομορφία
για πλάκα
κατά λάθος
για χάρη ενός ξυπνήματος
και μιας υπερτροφικής παιδικής ματαιοδοξίας.

φλυνάφ #1

Καμιά σου σχέση δεν είναι αμιγώς σεξουαλική,
μοναχά με την κυβέρνηση
Άσε με, κλέβω ξανά
Καμιά μου σχέση δεν είναι αμιγώς πλατωνική,
μόνο επαναλαμβανόμενα θριαμβευτικά μοτίβα
αποτυχημένες κινήσεις ματ
και ζάρια
που τα σφίγγω στην παλάμη
πιο έντονα, πιο πολύ, πιο επίπονα
για να μου ανήκω
Αφού και ο χρόνος και ο τόπος
είναι γι' αυτά τα πράγματα, νεκρή μου Κατερίνα
Οι νύχτες που ξεκίνησαν πρωί
οδηγούν σε ύπνους που τελειώνουν βράδυ
Άλλη μια μέρα χαμένη.

Ρέκβιεμ

Στην τσάντα της βρέθηκαν
δύο (2) τετράδια πολυγραφικού περιεχομένου
ένα (1) βιβλίο αδιαφόρου περιεχομένου
ένα (1) πορτοφόλι
ένας (1) αναπτήρας.
Αυτή τον σκότωσε.
Το 'γραψαν στα μανταλάκια - "ΕΝΟΧΗ"
κι ας μην έγινε δίκη, ψιλοπράγματα
αστική δικαιοσύνη, ψιλοπράγματα
κράτος, μπουρζουάδες, ηθική, ψιλοπράγματα.
Του τράβηξε το χαλί του χολ κάτω απ' τα πόδια
και τον άφησε να κατρακυλήσει στις σκάλες.
Το αίμα σκορπίστηκε στο πάτωμα
λιμνούλες, πλιτς πλοτς.
Κι ύστερα κάλεσε τους μπάτσους
τους χτύπησε στον ώμο
κι αυτοί απορώντας
την έκλεισαν στο ξενυχτισμένο τοπικό κρατητήριο.
Ξέχασαν, φυσικά, να της ζητήσουν ν' ανοίξει το στόμα
γιατί, αν το έκαναν, θα έβρισκαν το
κλεμμένο ξυραφάκι.
Χάραζε, λοιπόν, το δέρμα της
και με τις ξεσκισμένες της φλέβες
έγραφε ποιήματα στους τοίχους.
Λέξεις δίχως ειρμό
εικόνες από έρημες ταράτσες
κι έρημους δρόμους
κι έρημα φιλιά
και φιλιά πολυκοσμίας, αλκοολικης
τραγούδια για δράκους
ναρκωτικά
άρρωστες ιστορίες
βιβλία που δε διαβάστηκαν
πόνους σωματικούς
πόνους ανάμεσα στα πόδια, τον καρπό, τους πνεύμονες
πεταλούδες πρώτη φορά αναστημένες
παραμύθια -σκέτα παραμύθια
μπαχάρια που έβραζαν
για την ταινία που δε γυρίστηκε
για την ταινία που κανείς δεν παρακολούθησε
τα όνειρα που έμειναν άυλες ουσίες
τις ώρες που τον έπαιρνε αγκαλιά
τις φορές που του θύμωσε.
Όλα μάταια τραγούδια
που δεν την άφησαν να κοιμηθεί.
Τους ζήτησε, μοναχά, να τον κηδέψει.
Κι εκεί, πάνω απ' το μνήμα
του ψιθύρισε ένα γενναίο "συγγνώμη"
του ψιθύρισε πως όταν έβγαινε απ' τη φυλακή
θ' αναζητούσε λίγη σκόνη που να έχει τ' άρωμά του
του ψιθύρισε πως ήρθε κι άλλη γάτα στην αυλή
του ψιθύρισε πώς ο ουρανός δεν θα ήταν αρκετά μπλε ξανά
του ψιθύρισε πως ο μόνος λόγος που ζούσε ήταν
επειδή φοβόταν μια επίπονη αυτοκτονία
του ψιθύρισε πως ήταν ό,τι ομορφότερο
στη νεκρή και τη ζωντανή πλάση.
Τα δάκρυα σκορπίστηκαν στο πάτωμα
λιμνούλες, πλιτς πλοτς.

Αντελήφθην

Αυτά τα βράδια
δεν βγαίνουν νεράιδες
ούτε οι θεοί σού κάνουν καμιά χάρη.
Αυτά τα βράδια
η ώρα περνά
και ξημερώνει,
χωρίς να κοιμηθείς.
Αυτά τα βράδια,
γράφονται εκείνες οι σκοτεινές ιστορίες
που σ' αρέσουν.
Τι μένει, δεσποινίς Βατόμουρο;
Η καταχνιά πλανεύει
όσους έχουν μυαλό να
την αφουγκραστούν.
Όχι, δεν το ζητήσατε
but you joined the club
Τιμή σας, μαντμαζέλ
Τώρα καθίστε
πάρτε το χρόνο σας
-όλοι το κάναμε-
Η κατάρα είναι κοινή
και κρατάει χρόνια.
Βλέπετε, δεσποινίς Βατόμουρο
ούτε να ζήσετε,
ούτε να πεθάνετε μπορείτε.
Αυτοί είναι οι κανόνες.
Θα πλανάστε ως ύπαρξη,
προσπαθώντας να ισορροπήσετε
τα φροϋδικά σας συμπλέγματα
το φτηνό σας ναρκισσιμό
το φτηνό σας άρωμα
το διαρκές σας πάθος
και προπάντων
την ικανοποίηση των Άλλων.
Ώστε, καταλάβατε;
Εισπνεύστε, νιώστε την ανατριχίλα
Φυσικά, φυσικά -λίγο ρούμι ή κονιάκ
θα το χρειαστείτε
"Η κόλαση είναι οι Άλλοι"
-κι αυτό δεν είναι παρά το προοίμιο
Προχωρώντας, θα γίνεται δυσκολότερο
Θα σας βομβαρδίζουν σκέψεις και νότες
Το αίμα δε θα αρκεί,
μήτε το αλκοόλ
Κι όμως, προειδοποιώ
τίποτα δε θα σας σώσει, μαντμαζέλ
Τίποτα ζωντανό ή νεκρό
Διότι, όλα είναι κομμάτι
της ίδιας φαυλότητας
που λέγεται ζήση

Δεν γνωρίζω ποια μαύρη μάγισσα
σας κήδεψε σ' αυτόν τον τόπο
Όμως το προσδόκιμο ζωής
δεν έχει εξυψωθεί ακόμη
Μείον μια εκατοντάδα
-καλά είμαστε

Κι ως το Ευγενές Τέλος, τι;
Δεσποινίς Βατόμουρο,
αν γνωρίζαμε την κατάληξη
δεν θα παίζαμε το παιχνίδι
Το αδιέξοδο υπάρχει
στρυφογυρνά
μας φτήνει
μας ταπεινώνει
Κι εμείς εκπνέουμε
δάκρυα
δυστυχισμένα δευτερόλεπτα
γιατί,
είμαστε αδύναμοι, δεσποινίς
Στην αρχή πονάει
όπως οι δεσμώτες τυφλώνονται σαν αντικρίσουν το Αγαθόν
Μα κι ο Πλάτων, μαλακίες έλεγε

Δεσποινίς,
το ρεβόλβερ πάντα θα βρίσκεται
στο ντουλαπάκι του αμαξιού
σε περίπτωση που δεν αντέξετε το βάρος σας
Μα, ξανά
απλώς θα επαναληφθείτε απ' την ανάποδη
Να θυμάστε τους κανόνες
Καληνύχτα.

Πάλι απέφυγα

Ένα τίναγμα αρκεί

για να 'σαι ξανά αθώα

No evidence, sir

Μόνο που το ταβάνι είναι λευκό

η πόρτα λευκή

η ταπετσαρία κιτρίνισε και

η εφηβεία μου χύθηκε πάνω τους

Συγγνώμη, δεν ήθελα να λερώσω

όμως το μυαλό αφήνει σημάδια

οι νύχτες μώλωπες

οι τσάρκες γέλια

ο δρόμος προβλήματα στο αναπνευστικό

Κι εγώ ήθελα να τα κρατήσω όλα τούτα

για μέρες σαν κι αυτή

που θ' αναπολώ

προσδοκώντας το "ξανά"

Πλάι πλάι

Ήρθε κι έδεσε ο γαμημένος ο Τσαϊκόφσκι
Κοντσέρτο Νο1 "EN SI BEMOL MINEUR"
Κι ας είσαι εσύ "πιο μετά - μπαρόκ"
Δεσποινίς, μας γαμήσατε τον κόσμο
κι ούτε που το φχαριστηθήκαμε
Έτσι δεν είπες;
Χωρίς τσιγάρα
Με το δίσκο απέμεινα
και τον καταραμένο το Σίγκμουντ
καιρό τώρα
Τρεις βδομαδες -άλλοι άντεξαν λιγότερο
Όχι, η καρμανιόλα ηχεί always the same
και τώρα κάτι μου 'ρθε για την ποικιλότροπη
και πολύγλωσση έκφραση -θεά Γλώσσα
Α, γάμα το
"Γαμάω -ώ" συνηρρημένο της α' συζυγίας
Συχνή χρήση
Αγαπημένη χρήση
Δόλια χρήση
Όμως να που ο Πιοτρ Ιλιτς
απόψε γίνηκε πιο φίλος
και συνεχίζει -μονάχος- στο πικάπ
Κι αφού η βραδιά κυλάει μουσικώς
το μεσημέρι σαν ξαπόστασα μ' επισκέφθηκε ο Νικ Κέιβ
Έβαζε ποτό, ουίσκι, Τζακ μόνο
πίσω απ' τη μπάρα, τη γνωστή
"Heal!" φώναζε
"Heal, heal, heal!"
Ο Νικ Κέιβ σου πήρε τη θέση
-κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό
Και το σύμπαν το παράλληλο
των άλλων
είναι το δικό μας το προσωπικό
Συνήθισέ το
Ίσως κι εγώ προλάβω να μάθω ως τότε.

Au rev... μπα, όχι, γάμα το κι αυτό.

Αντί υστερογράφου

Το τσαλιμιασμένο ράδιο πάντα θα παίζει
εκείνα τα τραγούδια
πρωινά που το στομάχι είναι αδειανή σπηλιά
και το βλέμμα μοιάζει, θαρρείς, νεκρού
ύστερα από βράδια
στα οποία παρέδωσες
στάζοντας
ένα κόμματι απ' την αριστερή μεριά
του θώρακα.
Το μόνο θετικό
βρίσκεται στα μικρά εφεδρικά πλάνα
με τα μισοάδεια μπυρομπούκαλα
και τις φωνές στο κεφάλι σου που
καλούν
ένα όνομα -για να μείνεις
ένα όνομα -για να πεθάνεις
ένα όνομα -για να εξηγήσεις.

Το κορίτσι του Γιοστέιν

Γνώριζα ένα κορίτσι
που τις Κυριακές κρατούσε
μια τσάντα πορτοκάλια
και στεκόταν ανάμεσα στις δυο κάμερες ασφαλείας,
στον κενό χώρο της αποβάθρας όπου
κανένας γραβατωμένος υπάλληλος δεν την παρακολουθούσε
βαριεστημένα.
Η μια κάμερα κοιτούσε αριστερά, η άλλη δεξιά
και το κορίτσι απέναντι
απολαμβάνοντας ζωτικό χώρο
χρόνο
και λίγη μουσική.
Τα πορτοκάλια ήταν βαριά
το κινητό δεν έπιανε.
Κάποιος την περίμενε
δεκαέξι στάσεις
και μια αλλιώτικη ζωή
μακριά.

Πας καιρός

22.2.16

Προλαβαίνω να βράσω και να ιδρώσω,

να συνειδητοποιήσω γιατί οι άνθρωποι παντρεύονται από έρωτα

και γιατί δε χωρίζουν μετά από τριάντα χρόνια έρωτα μετουσιωμένου σε ρουτίνα.

Βέβαια, εγώ μοναχά για σένα θέλω να μαγειρεύω

και μόνο από σένα θα ανεχόμουν να με ξυπνάς

για ν' αλλάξουμε μεριές.

Εσύ, εσύ, τι είσαι εσύ;

Όλη η αλφάβητος,

κάθε σκονισμένο βιβλίο,

μεταρσιωτικός καπνός

ο ένας

κι ο πολύς

η μάζα

το ακροδάχτυλο

-ΟΧΙ.

Αν όρισουμε κάτι, ξεκινά να υπάρχει

και, δε θέλω να μάθω αν υπάρχεις,

ή αν εγώ βρίσκομαι τόσο καιρό σ' ένα

λευκό δωμάτιο, μονάχη.

Προτιμώ την πλάνη,

την απουσία της αυθυπαρξίας μου

-παρά την απουσία της υφής σου.

Ύστερα, εκείνη η μικρή ελιά στο σβέρκο

το σημάδι στο δεξί σου φρύδι

οι γυμνασμένες γάμπες

-πώς θα επιβίωναν όλα τούτα

δίχως τα χάδια και τις εξονυχιστικές

ματιές μου 

πάνω τους;

Άστο γι' αύριο

εγώ δεν

εγκαταλείπω. 

Η θλιβερή διάκριση μιας καλής ημέρας

Μια καλή μέρα φαίνεται
από ένα χαλασμένο ραδιόφωνο,
μια πρωινή μπόρα
κι ένα ζευγάρι παπούτσια με άνοιγμα στη
σόλα.
Το πιο ευοίωνο στοιχείο στην ιστορία αυτή, όμως
είναι η Κόκκινη Ομπρέλα
Η Κόκκινη Ομπρέλα ήταν λίγο
καλύτερη
από άλλα κόκκινα πράγματα
(βλέπε Κόκκινη Πλατεία, κόκκινη ντομάτα γεμιστή στο φούρνο, κόκκινο αίμα σε βαμβακερό πουκάμισο)
-όχι όμως γιατί ήταν κόκκινη,
όσο για τ' ότι ήταν ομπρέλα.
Διότι,
όπως όλοι γνωρίζουμε
ομπρέλα κρατούσε η Μέρι Πόπινς
όπως και ο γίγαντας Χάγκριντ.
Κι αν εκείνη την ευλογημένη μέρα
μπορούσε κανείς να διαλέξει τι θα ήθελε να κάνει
με την Κόκκινη Ομπρέλα
ουκ ολίγοι
θα προτιμούσαν να πετάξουν σε κάποια
λονδρέζικη κεραμιδοσκεπή
και να καθαρίσουν κάποια λονδρέζικη καμινάδα
παρέα μ' έναν σβουνιασμένο λονδρέζο καμιναδοκαθαριστή.
Άλλοι πάλι, θα ήθελαν να βρεθούν
στο σταθμό του Κινγκς Κρος
στην πλατφόρμα 9 3/4.
Η ειρωνεία είναι
πως κανείς δεν τους ρώτησε,
κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να δώσει
μια δεύτερη ομπρέλα
ή έστω ένα χαρτομάντιλο για να σκουπίσουν
τα γυαλιά τους,
όταν η Κόκκινη Ομπρέλα
αποδήμησε εις Κύριον
τα 'παιξε
καπούτ
έσπασε.
Κι έτσι, μικροί κύριοι και μικρές κυρίες
με χαλασμένα ραδιόφωνα
και παπούτσια με άνοιγμα στη σόλα
συνέχισαν, ο καθένας το δρόμο του,
σ' αυτή την τόσο όμορφη
και τόσο βροχερή
εκείνη
μέρα.